Γιοσέφ Χαντάντ: Μέγιστη προσβολή για το Ισραήλ η τοποθέτηση του Χακάν Φιντάν στην Εκτελεστική Επιτροπή του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα

Ο δημοσιογράφος Γιοσέφ Χαντάντ (Yoseph Haddad), εξέχων Ισραηλινός-Μελχίτης Χριστιανός κοινωνικός ακτιβιστής και διευθύνων σύμβουλος της οργάνωσης «Together-Vouch for Each Other», η οποία εργάζεται για την ένταξη των Αράβων πολιτών στην ισραηλινή κοινωνία, τοποθετήθηκε με δριμύτητα στο «Χ» σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στη Γάζα:

«Ο Πρόεδρος Τραμπ δημοσιοποίησε τη δομή του “Συμβουλίου Ειρήνης”, το οποίο θα έχει την ευθύνη για τη Λωρίδα της Γάζας και την εφαρμογή της σχετικής συμφωνίας.

»Επιθυμώ να εστιάσω σε ένα από τα μέλη του: τον Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν.

»Πρόκειται για έναν ξεκάθαρα αντι-ισραηλινό αξιωματούχο, ο οποίος έχει κατηγορήσει το κράτος του Ισραήλ για γενοκτονία στη Γάζα, παρομοιάζοντας τους κατοίκους της με τους Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ολοκαυτώματος.

»Ο ίδιος έχει αντιταχθεί στον αφοπλισμό της Χαμάς, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση αλλά “κίνημα αντίστασης”, ενώ παρουσίασε τον τρέχοντα πόλεμο ως μέρος ενός ισραηλινού σχεδίου επέκτασης και κατάληψης εδαφών στη Συρία, τον Λίβανο, την Ιορδανία και την Αίγυπτο.

»Αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει; Αυτός ο άνθρωπος, που υποστηρίζει την τρομοκρατία και εκπροσωπεί ένα κράτος-υποστηρικτή της, καλείται να εγγυηθεί τη δική μας ειρήνη…

»Να διασφαλίσει ότι η Χαμάς δεν θα αποτελεί πλέον απειλή και ότι θα εξαρθρωθεί.

»Την ίδια στιγμή, η Τουρκία αποθεώνει τη Χαμάς, φιλοξενεί την ηγεσία της με τιμές αρχηγών κράτους και αντιμετωπίζει τη χώρα μας ως εχθρό που πρέπει να υποταχθεί.

»Πρόκειται για μέγιστη προσβολή.

»Η Τουρκία δεν μπορεί να έχει κανέναν απολύτως ρόλο στην “επόμενη μέρα” της Γάζας: ούτε επί του πεδίου, ούτε ως μέρος διεθνούς δύναμης, ούτε ως μέλος του αρμόδιου “Συμβουλίου Ειρήνης”.

»Συμπληρωματικά: Σύμφωνα με αναφορές από την Τουρκία, ο Πρόεδρος Τραμπ απηύθυνε πρόσκληση και στον ίδιο τον Ερντογάν να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα… Αδιανόητο!».

Ποιος είναι ο Γιοσέφ Χαντάντ

Ο Χαντάντ αποτελεί μια ιδιαίτερη φωνή στο ισραηλινό στερέωμα. Είναι αραβόφωνος Χριστιανός καιανήκει στην κοινότητα των Ελληνοκαθολικών (Μελχιτών) του Ισραήλ.

Υπηρέτησε εθελοντικά στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF) στην ταξιαρχία Γκολανί και τραυματίστηκε σοβαρά κατά τον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου.

Σήμερα είναι ένας από τους πιο δραστήριους υποστηρικτές του Ισραήλ διεθνώς, προωθώντας τη συνύπαρξη και την υπεράσπιση του κράτους από τη σκοπιά της αραβόφωνης κοινότητας.

Ο Γιοσέφ Χαντάντ ανήκει στην κοινότητα των Ελληνοκαθολικών (Μελχιτών) του Ισραήλ.

Οι Μελχίτες είναι «ουνίτες» που αποσχίστηκαν από το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιόχειας το 1724.

Οι Μελχίτες αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες χριστιανικές κοινότητες στην περιοχή της Γαλιλαίας (από όπου κατάγεται, συγκεκριμένα από τη Ναζαρέτ).

Είναι μια Ανατολική Καθολική Εκκλησία που ακολουθεί το βυζαντινό τυπικό (παρόμοιο με το ορθόδοξο), αλλά βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα στο Βατικανό.

Η θρησκευτική του ταυτότητα παίζει συχνά ρόλο στον δημόσιο λόγο του, καθώς αυτοπροσδιορίζεται ως «Άραβας, Χριστιανός και Ισραηλινός», τονίζοντας ότι η ελευθερία και τα δικαιώματα που απολαμβάνει ως χριστιανός στο Ισραήλ είναι ο λόγος που τον ωθεί στην έντονη υπεράσπιση του κράτους.

Βεβαίως, ανεξάρτητα τι επιλέγει να δηλώνει ο Γιοσέφ Χαντάντ, οι ομόδοξοί του Μελχίτες θεωρούνται όχι Άραβες αλλά αραβόφωνοι απόγονοι Ελλήνων και Ρωμαίων.

Το σχίσμα

Το οριστικό σχίσμα των Μελχιτών από το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας συνέβη το 1724.

Ήταν μια καθοριστική στιγμή για τον χριστιανισμό της Μέσης Ανατολής, η οποία οδήγησε στη δημιουργία δύο χωριστών ιεραρχιών που επιβιώνουν έως σήμερα.

Η κρίση κορυφώθηκε μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Αθανασίου Γ΄ (Dabbas) το 1724. Η κοινότητα διχάστηκε σε δύο στρατόπεδα:

Η πλευρά της Δαμασκού: Εξέλεξε ως Πατριάρχη τον Κύριλλο ΣΤ΄ (Tanas), ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ένωσης με τη Ρώμη.

Η πλευρά της Κωνσταντινούπολης: Με τη στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Υψηλής Πύλης, χειροτονήθηκε Πατριάρχης ο Κύπριος μοναχός Σίλβεστρος.

Ο Σίλβεστρος αναγνωρίστηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία ως ο νόμιμος ηγέτης του ορθόδοξου «μιλλέτ», ενώ ο Κύριλλος ΣΤ΄ αναγκάστηκε να καταφύγει στον Λίβανο για να αποφύγει τη σύλληψη.

Το 1729, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ αναγνώρισε επίσημα τον Κύριλλο ως Πατριάρχη Αντιοχείας, επισφραγίζοντας έτσι τη δημιουργία της Ελληνοκαθολικής (Μελχιτικής) Εκκλησίας.

Αν και η αφορμή ήταν η εκλογή Πατριάρχη, τα αίτια ήταν βαθύτερα και είχαν διαμορφωθεί για δεκαετίες:

Η δράση των Καθολικών Ιεραποστόλων: Από τον 17ο αιώνα, Ιησουίτες και Φραγκισκανοί μισσιονάριοι είχαν έντονη παρουσία στο Χαλέπι και τη Δαμασκό, προσηλυτίζοντας τμήματα του κλήρου και των πιστών.

Κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες: Οι εύποροι έμποροι των πόλεων έβλεπαν την ένωση με τη Ρώμη ως έναν τρόπο να αποκτήσουν στενότερους δεσμούς και προστασία από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις (κυρίως τη Γαλλία).

Αντίδραση στην «Ελληνοκρατία»: Υπήρχε μια λανθάνουσα δυσαρέσκεια μέρους του αραβόφωνου ποιμνίου προς την επιρροή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τη συχνή επιλογή Ελλήνων ιεραρχών στις ανώτερες βαθμίδες της διοίκησης.