Το παράθυρο των 120 ωρών για την επιβίωση του Ιράν μόλις άνοιξε

Άποψη JFEED: Γιατί το 48ωρο τελεσίγραφο του Τραμπ ήταν μια τακτική παγίδα και πώς χρησιμοποίησε τις «παραγωγικές συνομιλίες» ως στρατηγική έξοδο.

Ενώ το ενεργειακό δίκτυο παραμένει ασφαλές προς το παρόν, οι βόμβες συνεχίζουν να πέφτουν στην Τεχεράνη.

Για σαράντα οκτώ ώρες, η υφήλιος κρατούσε την ανάσα της.

Το τελεσίγραφο ήταν κλασικός Τραμπ: «Ανοίξτε τα Στενά του Ορμούζ, ή σβήνω τα φώτα στο Ιράν».

Ήταν τολμηρό, ήταν κινηματογραφικό και, σύμφωνα με τον έμπειρο διπλωματικό συντάκτη της Israel Hayom, Αριέλ Καχάνα, ήταν ένα τακτικό αδιέξοδο το οποίο ο Πρόεδρος πλέον εγκατέλειψε επιδέξια.

Το «δέντρο» από το οποίο έπρεπε να κατέβει ο Τραμπ

Στον κόσμο του τζόγου με υψηλά πονταρίσματα, δεν μπλοφάρεις με ένα χέρι που μπορεί να κάψει το ίδιο σου το σπίτι.

Η απειλή του Τραμπ να διαλύσει το ιρανικό ηλεκτρικό δίκτυο ήταν ακριβώς αυτό.

Ενώ η επιχείρηση «Βρυχώμενος Λέων» έχει υποβαθμίσει επιτυχώς το υλικό των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), μια ολοκληρωτική κατάρρευση του ιρανικού ενεργειακού τομέα θα οδηγούσε τις παγκόσμιες αγορές πετρελαίου σε ελεύθερη πτώση, βλάπτοντας τους Αμερικανούς συμμάχους και την παγκόσμια σταθερότητα πολύ περισσότερο από ό,τι θα έπληττε μια αυτοσυντήρητη ενεργειακή αγορά των ΗΠΑ.

Όπως σημείωσε ο Καχάνα, ο Τραμπ «κατέβηκε από το δέντρο» επειδή συνειδητοποίησε ότι το 48ωρο χρονόμετρο δεν τον εξυπηρετούσε.

»Ήταν μια αυτοσχέδια παγίδα. Ανακοινώνοντας “παραγωγικές συνομιλίες” και μια πενθήμερη παύση, ο Τραμπ δεν καθυστέρησε απλώς ένα πλήγμα· έδωσε στον εαυτό του μια διπλωματική “σκάλα” για να ανακαλέσει μια απειλή που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια οικονομική ύφεση.

Ο παράγοντας Παχλαβί και η «ανθρωπιστική» διέξοδος

Κάθε καλή συμφωνία χρειάζεται μια έξοδο που να διασώζει το γόητρο.

Εδώ εμφανίζεται ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του πρώην Σάχη.

Η δημόσια έκκλησή του -με την οποία προέτρεπε τις ΗΠΑ να μην τιμωρήσουν τον ιρανικό λαό καταστρέφοντας τις πολιτικές υποδομές του- προσέφερε στον Τραμπ την τέλεια αλλαγή πλεύσης.

Επέτρεψε στον Πρόεδρο να μετατοπιστεί από τον ρόλο του «Καταστροφέα» σε εκείνον του «Διαπραγματευτή», δείχνοντας ότι αφουγκράζεται τη φωνή του ιρανικού λαού, ενώ διατηρεί παράλληλα θέση ισχύος.

Μη συγχέετε την παύση με την ειρήνη

Ωστόσο, για όσους στην Τεχεράνη πανηγυρίζουν μια «ήττα του Σατανά», απαιτείται προσοχή: Ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει.

Ακόμη και την ώρα που στέγνωνε το μελάνι για το πενθήμερο «πάγωμα των ενεργειακών πληγμάτων», η Ισραηλινή Αεροπορία φέρεται να εξαπέλυε νέα κύματα πληγμάτων ακριβείας στην Τεχεράνη.

Η στρατηγική άλλαξε, αλλά ο στόχος παραμένει.

Ο Τραμπ παραμέρισε το τελεσίγραφο και τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ένα αμφισβητούμενο σημείο συμφόρησης, όμως η στρατιωτική πίεση συνεχίζει να κορυφώνεται.

Το συμπέρασμα

Γινόμαστε μάρτυρες ενός σεμιναρίου πάνω στο «απρόβλεπτο».

Ο Τραμπ πάγωσε με επιτυχία την πιο καταστροφική κλιμάκωση (τον ολοκληρωτικό πόλεμο υποδομών), κρατώντας ταυτόχρονα τις «δυνάμεις εδάφους» του (τον ιρανικό λαό) και τα «μάτια στον ουρανό» (την Ισραηλινή Αεροπορία) σε θέση πλήρους ετοιμότητας.

Είναι αυτό η αρχή του τέλους του πολέμου, όπως προτείνουν ορισμένοι αναλυτές; Ή πρόκειται απλώς για μια τακτική ανασύνταξη;

Στη Μέση Ανατολή, τα «σύννεφα της αλαζονείας» συχνά συσκοτίζουν την αλήθεια, αλλά ένα πράγμα είναι σαφές: το 48ωρο χρονόμετρο σταμάτησε, αλλά το παράθυρο των 120 ωρών για την επιβίωση του Ιράν μόλις άνοιξε.