Η NASA εντόπισε «δακτύλιο μπανιέρας» στον Άρη

Χρησιμοποιώντας τοπογραφικά δεδομένα που συνέλεξε το Mars Global Surveyor της NASA, οι ερευνητές εντόπισαν μια ζώνη γεωμορφών στις βόρειες πεδιάδες του πλανήτη, οι οποίες φαίνονται να συμπίπτουν με το περίγραμμα των ορίων ενός αρχαίου ωκεανού.

Ο σχηματισμός αυτός παρομοιάζεται με το ίχνος που αφήνει το νερό που υποχωρεί σε μια μπανιέρα, υποδεικνύοντας το σημείο όπου κάποτε μπορεί να βρισκόταν η επιφάνεια μιας μεγάλης μάζας ύδατος.

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature, οι επιστήμονες αναγνώρισαν νέα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ο Άρης ίσως φιλοξενούσε κάποτε έναν απέραντο ωκεανό, βασιζόμενοι σε γεωλογικά χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν με ακτογραμμή σε μορφή «δακτυλίου μπανιέρας».

Βάσει των τοπογραφικών δεδομένων του Mars Global Surveyor της NASA, οι ερευνητές ανίχνευσαν μια σειρά εδαφικών σχηματισμών στα βόρεια πεδινά του πλανήτη, οι οποίοι συνάδουν με τα περιγράμματα των ορίων ενός αρχαίου ωκεανού.

Η διαμόρφωση αυτή συγκρίνεται με το κατάλοιπο που αφήνει πίσω του το νερό που αποσύρεται από μια μπανιέρα, οριοθετώντας το επίπεδο όπου μπορεί να έφτανε κάποτε η επιφάνεια ενός μεγάλου σώματος νερού.

Τα ευρήματα αυτά έρχονται να προστεθούν στις μακροχρόνιες ενδείξεις ότι στον Άρη υπήρχε νερό σε υγρή μορφή πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, αν και η ύπαρξη ενός μεγάλου ωκεανού με μεγάλη διάρκεια ζωής παραμένει αντικείμενο επιστημονικής αντιπαράθεσης.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι νωρίς στην ιστορία του, περίπου πριν από 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Άρης διέθετε θερμότερο κλίμα και ενεργό υδρολογικό κύκλο, με ποτάμια και λίμνες που τροφοδοτούσαν μεγαλύτερες υδάτινες μάζες.

Η πρόσφατα προσδιορισμένη «παράκτια υφαλοκρηπίδα» ενδέχεται να σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών, καθώς ιζήματα από ποταμούς συσσωρεύονταν κατά μήκος των ορίων ενός ωκεανού, λαμβάνοντας σχήμα από τα κύματα και τις μεταβολές της στάθμης του νερού.

Σε αντίθεση με τη Γη, ο Άρης στερείται τεκτονικών πλακών, γι’ αυτό και οι ερευνητές αναφέρονται σε αυτά τα χαρακτηριστικά ως παράκτια και όχι ως ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα.

Οι συντάκτες της μελέτης αναφέρουν ότι, εάν επιβεβαιωθεί, ο σχηματισμός αυτός ενισχύει το επιχείρημα υπέρ ενός βόρειου αρειανού ωκεανού, ο οποίος μπορεί κάποτε να κάλυπτε έως και το ένα τρίτο της επιφάνειας του πλανήτη.

Πρόσθετα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία περιλαμβάνουν προηγουμένως εντοπισμένα δέλτα ποταμών, καθώς και δεδομένα ραντάρ από το κινεζικό όχημα Τζουρόνγκ, τα οποία υποδήλωναν την παρουσία θαμμένων αμμωδών ακτών.

Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι η ερμηνεία της γεωλογίας του Άρη αποτελεί πρόκληση, λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας και της διάβρωσης δισεκατομμυρίων ετών.

Ωστόσο, η ευθυγράμμιση πολλαπλών χαρακτηριστικών στην ίδια περιοχή υποστηρίζει την υπόθεση ενός μακρόβιου ωκεανού.

Η ύπαρξη ενός τέτοιου ωκεανού θα είχε σημαντικές προεκτάσεις για την κατανόηση της κατοικησιμότητας του Άρη στο παρελθόν, καθώς το σταθερό και εκτεταμένο νερό θεωρείται βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη ζωής.