Γερμανόφωνος Τύπος: Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν είναι απλώς ΣΥΡΙΖΑ 2.0

Για το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα γράφει εκ νέου ο γερμανόφωνος Τύπος, και συγκεκριμένα η Neue Zürcher Zeitung.

«Το όνομα ΕΛΑΣ δεν είναι τυχαίο. Παραπέμπει στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, στην Αντίσταση, στο Λαϊκό Μέτωπο και στον Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, με το ακρωνύμιο ΕΛΑΣ, ήταν ο στρατιωτικός βραχίονας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και με διαφορά το μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα στην κατεχόμενη από τη Βέρμαχτ Ελλάδα. Ωστόσο, το όνομα ενέχει και έναν κίνδυνο, διότι ο ΕΛΑΣ πολέμησε αργότερα και στον Εμφύλιο Πόλεμο (1946-1949), μία περίοδος που παραμένει μέχρι σήμερα ένα συναισθηματικά φορτισμένο θέμα. Ο Τσίπρας δεν θέλει να αφήσει τον πατριωτισμό στις συντηρητικές και δεξιές δυνάμεις, αλλά να τον οικειοποιηθεί από τα αριστερά».

Κατά την NZZ, το μήνυμα που στέλνει με την επιστροφή του στην πολιτική δράση ο Τσίπρας είναι σαφές: «η εποχή των περιπετειών έχει τελειώσει, ο άλλοτε λαϊκός ήρωας θέλει να γίνει αντιληπτός ως ένας συνετισμένος πολιτικός άνδρας. Έτσι εξηγείται και το νέο του κόμμα. Η ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να είναι απλώς ένας ΣΥΡΙΖΑ 2.0, […] αλλά πρόκειται να ενσωματώσει τόσο τη ριζοσπαστική Αριστερά, από την οποία προέρχεται ο Τσίπρας, όσο και σοσιαλδημοκράτες, οικολογικά προσανατολισμένους ψηφοφόρους και απογοητευμένους πρώην υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ».

Όπως παρατηρεί η ελβετική εφημερίδα, από τις πολιτικές τοποθετήσεις του Τσίπρα «δεν λείπουν οι αιχμές κατά της κυβερνώσας συντηρητικής Νέας Δημοκρατίας υπό τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας ασκεί κριτική στη διαφθορά, στους χαμηλούς μισθούς, στα εξωφρενικά ενοίκια, στις επισφαλείς εργασιακές συνθήκες.

Όμως αντίπαλός του δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης. Αντίπαλός του είναι και ο ίδιος του ο εαυτός. Κάποιος που υποσχέθηκε ελπίδα το 2012 και το 2015 προσγειώθηκε στην πραγματικότητα μέσα σε μία εβδομάδα, θα πρέπει να προσφέρει περισσότερα από συμβολισμούς και ένα βαθιά ιστορικό όνομα. Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον οι Έλληνες θα ζητήσουν μεγάλες υποσχέσεις ή θα φανούν διατεθειμένοι να εμπιστευτούν έναν πολιτικό που εμφανίζεται συνετισμένος» και δεν προβαίνει σε μεγάλα λόγια, καταλήγει η NZZ.