Ο Χάρης Θεοχάρης παρουσίασε μία πανάρχαια ελληνική γεωπολιτική ως ΔΗΘΕΝ νέα και του Μητσοτάκη – Πόσο ανιστόρητοι φιλελέδες;

Η ανάγκη οικοδόμησης νέων σχέσεων εμπιστοσύνης, συνδεσιμότητας και οικονομικής συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο επίκεντρο συζήτησης στο πλαίσιο του Forum Delphi Slemani, που πραγματοποιήθηκε στις 6-7 Ιουνίου στη Σουλεϊμανίγια του ιρακινού Κουρδιστάν.

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Χάρης Θεοχάρης, υποστήριξε ότι ο κόσμος μεταβαίνει από ένα περιβάλλον που βασιζόταν κυρίως στο διεθνές δίκαιο σε μια πιο συναλλακτική διεθνή τάξη, γεγονός που καθιστά τις σχέσεις εμπιστοσύνης ακόμη πιο σημαντικές.

Όπως ανέφερε, «η εμπιστοσύνη γίνεται υψίστης σημασίας» [σ.σ. πάντα ήταν, κ. Θεοχάρη], ενώ τόνισε ότι «η συνδεσιμότητα, η τήρηση των συμφωνιών και η ανάπτυξη κοινών υποδομών αποκτούν πλέον και διάσταση ασφάλειας, πέρα από την οικονομική τους σημασία» [σ.σ. πάντα είχαν, νεοφιλελεύθερε λογιστή].

Αναφερόμενος στον ρόλο της Ελλάδας, σημείωσε ότι η χώρα μπορεί να λειτουργήσει «ως γέφυρα συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, αξιοποιώντας τους ιστορικούς, πολιτιστικούς και γεωγραφικούς δεσμούς της με την περιοχή».

Αυτό βεβαίως που δήλωσε περί «γέφυρας» ο Χάρης Θεοχάρης, αφήνοντάς το να εννοηθεί ως δική του ευφυΐα, δεν αποτελεί κάποια καινοφανή νεοφιλελεύθερη-«εκσυγχρονιστική» στρατηγική.

Η Ελλάδα αποτελεί γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής ήδη από την Εποχή του Χαλκού (δηλαδή εδώ και τουλάχιστον 4.000 χρόνια).

Η Ελλάδα λοιπόν -για να το εμπεδώσετε, κ. Θεοχάρη- είναι γέφυρα· δεν περίμενε την ανίδεη γεωπολιτικά νεοφιλελεύθερη αυλή του Μαξίμου για να συλλογιστεί ότι η χώρα μπορεί να λειτουργήσει ως τέτοια. Κατανοητό, κ. Θεοχάρη;

Μάλιστα, επί διακυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, με υπουργό Εξωτερικών τον Νίκο Κοτζιά, η Ελλάδα δεν είχε περιοριστεί στον πανάρχαιο ιστορικό της ρόλο ως «γέφυρα», αλλά είχε καταστεί και η συγκολλητική ουσία μεταξύ Ισραήλ και Αράβων.

Πρόκειται για μια διαχρονική ελληνική γεωπολιτική στρατηγική στην περιοχή, την οποία είχε αναγνωρίσει και ο πρώην πρεσβευτής του Ισραήλ στην Αθήνα, Γιόσι Αμράνι, ο οποίος σε δημοσιογραφική ενημέρωση είχε αποκαλέσει την Ελλάδα «glue» («γκλου»), δηλαδή «κόλλα» μεταξύ Ισραήλ και Αράβων.

Τέλος, ο Χάρης Θεοχάρης υπογράμμισε ότι η ενεργειακή ασφάλεια, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και οι υποδομές πρέπει πλέον να αξιολογούνται μέσα από το πρίσμα της στρατηγικής ανθεκτικότητας.

Ειδική αναφορά έκανε στον οικονομικό διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC), υποστηρίζοντας ότι «το μέλλον του δεν βρίσκεται σε μία και μοναδική διαδρομή, αλλά σε ένα ευρύτερο δίκτυο επιλογών που θα προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία και ασφάλεια».

Αναφέρθηκε, δηλαδή, σε ένα σχέδιο το οποίο ΔΕΝ σκέφτηκε ο Μητσοτάκης ούτε η νεοφιλελεύθερη-«εκσυγχρονιστική» αυλή του Μαξίμου, οπότε ας μην παρουσιάζονται αυτά τα ζητήματα ως δήθεν «μητσοτακικές» πολιτικές. Γελάει η Ανατολική Μεσόγειος με τον Μητσοτάκη και την «παρέα του».

Υπενθυμίζουμε ότι επί Ανδρέα Παπανδρέου η Ελλάδα ήταν διεθνώς γνωστή ως το «κλειδί της Μεσογείου». Όροι και ρόλοι άγνωστοι για τους φιλογερμανούς «σημιτικούς εκσυγχρονιστές» του «Μητσοτακιστάν».