Αποτελεί μείζον σφάλμα το να αναλύονται τα γεγονότα στη Γαλλία ως ένα ενιαίο κοινωνικό φαινόμενο

Διαπράττουν μείζον σφάλμα όσοι αναλύουν τα γεγονότα του Σαββάτου 17/10 στη Γαλλία ως ενιαίο κοινωνικό φαινόμενο.

Στην πραγματικότητα, έχουμε δύο παράλληλα φαινόμενα που εκτυλίσσονται ταυτόχρονα, με πρωταγωνιστές δύο παράλληλα διαβιούσες πληθυσμιακές ομάδες της χώρας (προσοχή στη διάκριση μεταξύ των εννοιών του πληθυσμού και του λαού).

Από τη μια πλευρά οι κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής, παιδείας, κοινωνική δικαιοσύνη.

Είναι πολίτες της χώρας και πολιτικοποιημένοι, ενσωματωμένοι στην κοινωνία μέτοικοι.

Από την άλλη, πρόσωπα που εγκαταβιούν παράνομα στη χώρα, δεν έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία της σε καμμία περίπτωση υπό πολιτιστικό πρίσμα από δική τους επιλογή, επιβιώνουν μέσα από δραστηριότητες όπως η πώληση ναρκωτικών, η πορνεία και άλλες αντίστοιχες, και αισθάνονται μίσος για τη χώρα την οποία, ωστόσο, επέλεξαν για να ζήσουν.

Οι πρώτοι αγωνίζονται με πολιτικά προτάγματα, σε ειρηνικό πλαίσιο, αφού τα προβλήματα της χώρας, κοινά σε όλες τις μεγάλες δυτικές χώρες πάνω-κάτω, δεν δικαιολογούν την εξεγερτική ή επαναστατική βία στην οποία ο λαός αυτής της χώρας έχει μεγάλη παράδοση και την οποία κινητοποιεί όταν χρειάζεται.

Οι δεύτεροι εκμεταλλεύονται το κλίμα δυναμικής διεκδίκησης που αναπτύσσουν οι πρώτοι και καταφεύγουν σε πρωτογενή, ωμή, απολιτικοποίητη βία, με ταυτοτιστικά κίνητρα, σε μηδενιστικό πλαίσιο ή με στόχο την αρπαγή και τη λεηλασία.

Το καταστροφικό τους μένος χτύπησε δημόσια κτήρια που δεν συμβολίζουν τη δημόσια εξουσία αλλά τον πολιτισμό (γραφείο πολιτισμού και τουρισμού της Λυών) ή μορφές προσέγγισης των κέντρων εξουσίας στις μάζες (δημαρχεία, των οποίων ο ιστορικός ρόλος στη Γαλλία είχε συχνά χαρακτηρισθεί ως «δημοτικός σοσιαλισμός» και διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το εξαιρετικά δημοκρατικό δίκαιο των δημοσίων υπηρεσιών).

Χτύπησε μικρομάγαζα, ανθρώπων που ανακάλυψαν λίγο αργότερα μέσα στη μαύρη νύχτα την καταστροφή των κόπων μιας ζωής χωρίς λόγο, πολλές φορές μεταναστών που ήρθαν για μια καλύτερη ζωή στη Γαλλία και σεβάστηκαν τη χώρα που τους αγκάλιασε με ζεστασιά πρωτόγνωρη για την εποχή και την κατάσταση του κόσμου.

Χτύπησε επίσης με τη μορφή της φυσικής βίας εναντίον ηλικιωμένων, γυναικών, ανθρώπων με αναπηρίες ή απλών πολιτών χωρίς δυνατότητα αποτελεσματικής άμυνας, συχνά σε αναλογία 10 εξοπλισμένων εναντίον ενός ανεξόπλιστου και απροετοίμαστου.

Χτύπησε βιβλιοθήκες, σινεμά τέχνης, θέατρα, ένα πανεπιστήμιο.

Αυτές οι αγριότητες δεν συνιστούν επαναστατική ή εξεγερτική βία. Δεν έχουν πολιτική διάσταση.

Αποσπούν την προσοχή από τον πολιτικό διάλογο.

Αποσαθρώνουν την συνοχή του κοινωνικού ιστού και πλήττουν τη Δημοκρατία.

Αν και περιστατικά αστυνομικής βίας έχουν καταγραφεί και εξετάζονται από τα αρμόδια όργανα (σημειωτέον ότι στη Γαλλία, η ποινική και πειθαρχική καταδίκη μελών των σωμάτων ασφαλείας είναι συχνό φαινόμενο όταν καταγράφονται περιστατικά αστυνομικής βίας. Τίποτα δεν μένει ατιμώρητο, γιατί κυριαρχεί η παράδοση του παραδειγματικού ρόλου των δημοσίων λειτουργών), δεν εξηγούν σε καμμία περίπτωση αυτό που συνέβη το Σάββατο 17/10 (και εν μέρει την Κυριακή 18/10 σε κάποιες γειτονιές του Παρισιού και της Λυών).

Οι ομάδες εξαγριωμένων λούμπεν ( = irrécupérables) στοιχείων, που συχνά κραδαίνουν την ταυτότητά τους ως λάβαρο και όπλο, δεν αποτελούν φορείς προόδου.

Αποτελούν, αντίθετα, διασπαστικά στοιχεία συντήρησης, βίας και βαρβαρότητας.

Δεν αποτρέπουν την άνοδο της ακραίας συντήρησης, την επιταχύνουν καταλυτικά και επιδεινώνουν την έντασή της.

Η αντικοινωνική τους στάση γίνεται αντιληπτή και στην καθημερινή ζωή, μέσα από την αγένεια, την εγκληματικότητα, τις χυδαίες συμπεριφορές, την αδιαφορία για οτιδήποτε ξεπερνά τον εαυτό τους, το μίσος γι’αυτό που τους ξεπερνά και την περιφρόνηση για την παράδοση του τόπου στον οποίον ζουν.

Δεν περίμενε η γαλλική κοινωνία τα περιστατικά του Σαββάτου 17/10 για να τους εντοπίσει και να τους απορρίψει.

Η πέμπτη φάλαγγα του Ένγκελς, οι βάρβαροι της Ρόζας, ναι, πρέπει να το πούμε κάποτε: δεν έχουν καμμία δουλειά εδώ. Αυτό το κακό αστείο παρατράβηξε.

Υ.Γ1: Συγκινητική είναι η αντίδραση των πολιτών, που την Κυριακή 18/10 βγήκαν στους δρόμους, πολλές φορές μετακινούμενοι από μακρινές γειτονιές που επλήγησαν λιγότερο ή καθόλου, για να βοηθήσουν τους πληγέντες να επαναφέρουν τα καταστήματά τους και τους χώρους πολιτισμού όσο πιο γρήγορα γίνεται, ενώ οι ψηφιακές συγκεντρώσεις πόρων έχουν ήδη συγκεντρώσει συνολικά εκατομμύρια ευρώ.

Υ.Γ2: Οι εικόνες που βλέπουμε από κάποιες γειτονιές των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας, προσωπικά, μου θυμίζουν τις φωτογραφίες των «Σεπτεμβριανών» της Πόλης που μου έδειχνε η γιαγιά μου.

ΥΓ3: Στους κατεστραμμένους χώρους πολιτισμού κλάπηκαν όλα εκτός από τα βιβλία. Λογικό: τι να τα κάνουν;