Νέα Δημοκρατία στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού

Συνεχίζει το τρέκλισμα και την αναζήτηση βηματισμού μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης η Νέα Δημοκρατία, καθώς η επένδυση στην αποτυχία και τη δρομολόγηση πολιτικών εξελίξεων, οδήγησε σε στρατηγικό αδιέξοδο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της γαλάζιας αμηχανίας ήταν η μετωπική επίθεση στην εταιρία Δημοσκοπήσεων, Κάπα Research για τα ευρήματα στη σφυγμομέτρηση της Κυριακής, όπου επιβεβαιώθηκε ότι μία μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών τηρεί στάση αναμονής για το έργο της κυβέρνησης και δεν εμπιστεύεται τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, που βλέπει την “ψαλίδα” να μειώνεται μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Την ίδια ώρα μείζον θέμα εγείρεται στη ΝΔ και για τη στάση του κόμματος στη Συνταγματική Αναθεώρηση. Ενδεικτικό είναι ότι αν και δεν έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους ακόμα στη Συγγρού, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρά τις αρχικές τοποθετήσεις του έκανε στροφή 180 μοιρών και τάχθηκε κατά της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό, προσκρούοντας έτσι στις θέσεις της Ντόρας Μπακογιάννη και του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που δημόσια τοποθετήθηκαν υπέρ της μεγάλης θεσμικής αλλαγής.

Παράλληλα, σε μία ένδειξη κίνησης πανικού, η ηγεσία της ΝΔ ποντάρει πολλά στο “αυτόνομο” κίνημα “παραιτηθείτε”, το οποίο από το Μαξίμου τονίζουν ότι κινείται πλέον στα ορια της γραφικότητας.

Η Συγγρού επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να μεταβιβάσει την ευθύνη για το… ανεύθυνο “φύγετε” στους πολίτες, επικαλούμενη δήθεν το λαϊκό έρεισμα και την όσμωση με την κοινωνία, ευελπιστώντας να δημιουργήσει μία “μαγιά” σκληρής λαϊκής βάσης για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές βλέψεις του κ. Μητσοτάκη.

Δύο ημέρες πάντως πριν την ψήφιση του αναπτυξιακού νόμου στη Βουλή, οι αποστάσεις στο εσωτερικό της ΝΔ είναι μεγάλες για τη στάση που θα τηρήσει το κόμμα.

Παρά τη “σκληρή γραμμή” που προσπαθούν να περάσουν οι συνήθεις ύποπτοι του “σαμαρικού” μπλοκ, πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ, όπως και η αρμόδια Συντονίστρια Όλγα Κεφαλογιάννη αλλά και ο Βασίλης Κορκίδης εκτιμούν ότι οφείλει να υπερψηφίσει τον αναπτυξιακό νόμο.

Οι τελικές αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί, ωστόσο όλα δείχνουν πως η ηγεσία παρά τις κορώνες περί ανάπτυξης, σύρεται εκ νέου σε ένα ξερό “όχι”, δίχως αντιπροτάσεις και με μοναδικό γνώμονα το μικροπολιτικό όφελος.