ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS 
Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «Χ», ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, αναφέρθηκε στη Σφαγή του Διστόμου της 10ης Ιουνίου 1944, χαρακτηρίζοντάς την ως ένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά αμάχων που διέπραξαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο κ. Δένδιας τόνισε την ανάγκη απόδοσης τιμής στη μνήμη των θυμάτων -στα οποία περιλαμβάνονταν έγκυες γυναίκες και βρέφη- και υπογράμμισε τη σημασία διατήρησης της ιστορικής αλήθειας ως ελάχιστο χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές.
Παράλληλα, επεσήμανε ότι αποτελεί καθήκον η διατήρηση στο ακέραιο των αξιώσεων της Ελλάδας αναφορικά με τις γερμανικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.
Η ανάρτηση του Νίκου Δένδια:
«Η Σφαγή του Διστόμου στις 10/6/1944 ήταν ένα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά αμάχων που διέπραξαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
»Τιμάμε τη μνήμη των θυμάτων – ανάμεσα στα οποία έγκυες και βρέφη – και διατηρούμε ζωντανή την ιστορική αλήθεια, ως ελάχιστο χρέος μας απέναντι στις επόμενες γενιές.
»Χρέος μας είναι επίσης η διατήρηση στο ακέραιο των αξιώσεων της Ελλάδας για τις γερμανικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου».
Η Σφαγή του Διστόμου, η οποία διαπράχθηκε στις 10 Ιουνίου 1944, αποτελεί μία από τις πιο άγριες και αποτρόπαιες μαζικές εκτελέσεις αμάχων από τις δυνάμεις κατοχής κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ευρώπη.
Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1944, ένας λόχος του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS (Polizei-Panzergrenadier-Division), με επικεφαλής τον Φριτς Ρέλφενγκ, κατευθύνθηκε προς το Δίστομο Βοιωτίας.
Στόχος των Γερμανών ήταν ο εντοπισμός ανταρτών του ΕΛΑΣ που δρούσαν στην περιοχή του Ελικώνα.
Καθώς η γερμανική φάλαγγα κινούνταν προς το Στείρι, δέχθηκε επίθεση από τμήμα του ΕΛΑΣ στη θέση Λιθαράκι.
Στη σύντομη αλλά σφοδρή μάχη που ακολούθησε, οι Γερμανοί είχαν απώλειες (περίπου 6 νεκρούς και αρκετούς τραυματίες).
Ο διοικητής του 2ου τάγματος, Χανς Ζάμπελ, εξέδωσε άμεσα διαταγή για την εφαρμογή σκληρών αντιποίνων κατά του άμαχου πληθυσμού του Διστόμου, ισχυριζόμενος ψευδώς ότι οι κάτοικοι είχαν προειδοποιήσει και βοηθήσει τους αντάρτες.
Η θηριωδία
Οι στρατιώτες των SS επέστρεψαν στο Δίστομο και άρχισαν μια συστηματική, τυφλή σφαγή που διήρκεσε ώρες.
Δεν επρόκειτο για μια εκτέλεση σε αλάνα, αλλά για μια εν ψυχρώ κατακρεούργηση σπίτι-σπίτι.
Σφάχτηκαν συνολικά 218 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν 45 παιδιά και έφηβοι, καθώς και 20 βρέφη (μερικά μόλις λίγων μηνών).
Οι μαρτυρίες της εποχής περιγράφουν φρικιαστικές σκηνές με αποκεφαλισμούς, βιασμούς γυναικών πριν από την εκτέλεσή τους, και ξεκοίλιασμα εγκύων.
Αφού ολοκλήρωσαν το έργο τους, οι ναζί πυρπόλησαν σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού.
Η δικαστική και διπλωματική διάσταση
Η σφαγή του Διστόμου έγινε διεθνώς γνωστή και καταδικάστηκε αμέσως, ακόμη και από τις αναφορές του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στο χωριό λίγες μέρες μετά.
Η Δίκη της Νυρεμβέργης: Η σφαγή περιλήφθηκε στο κατηγορητήριο ως έγκλημα πολέμου.
Η Δικαστική Διεκδίκηση: Τη δεκαετία του 1990, οι συγγενείς των θυμάτων, με πρωτοστάτη τον τότε νομάρχη Βοιωτίας Ιωάννη Σταμούλη, προσέφυγαν στα ελληνικά δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις από το γερμανικό Δημόσιο.
Το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς (1997) και ο Άρειος Πάγος (2000) δικαίωσαν τους κατοίκους, επιδικάζοντας αποζημιώσεις ύψους 28 εκατομμυρίων ευρώ.
Το νομικό κώλυμα: Η απόφαση δεν έχει εκτελεστεί αναγκαστικά (με κατάσχεση γερμανικής περιουσίας στην Ελλάδα), καθώς απαιτείται η υπογραφή του εκάστοτε Υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία δεν έχει δοθεί για λόγους ετεροδικίας (ετεροδικία: το νομικό δόγμα ότι ένα κράτος δεν μπορεί να δικαστεί από δικαστήρια άλλου κράτους) και διπλωματικών ισορροπιών.
Το Δίστομο παραμένει μέχρι σήμερα, μαζί με τα Καλάβρυτα, το Βιάννο και το Κομμένο, ένα από τα πιο βαριά σύμβολα της ναζιστικής βαρβαρότητας στην Ελλάδα και ο πυρήνας της ιστορικής συζήτησης για τις γερμανικές επανορθώσεις.
Ποιοι ήταν οι Γερμανοί σφαγείς του Διστόμου
Η σφαγή του Διστόμου διαπράχθηκε αποκλειστικά από γερμανικές δυνάμεις.
Η μονάδα που ευθύνεται για τη σφαγή ήταν ο 2ος Λόχος του 1ου Τάγματος του 7ου Συντάγματος της 4ης Αστυνομικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS (4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division).
Η συγκεκριμένη μεραρχία παρουσιάζει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που εξηγούν τη σύνθεσή της:
Προέλευση από τη γερμανική Αστυνομία: Η μεραρχία αυτή σχηματίστηκε αρχικά το 1939, όχι από ξένους εθελοντές, αλλά από άνδρες της τακτικής Γερμανικής Αστυνομίας Τάξης (Ordnungspolizei). Ήταν, δηλαδή, στην πλειονότητά τους Γερμανοί καριέρας ή επιστρατευμένοι αστυνομικοί.
Μεταφορά στα Waffen-SS: Το 1942 η μεραρχία πέρασε επίσημα υπό τη διοίκηση των Waffen-SS, και οι άνδρες της αντικατέστησαν τα αστυνομικά εμβλήματα με τα διακριτικά των SS.
Σύνθεση το 1944: Όταν η μεραρχία μεταφέρθηκε στην Ελλάδα στα τέλη του 1943 για ανασυγκρότηση και επιχειρήσεις κατά των ανταρτών (έχοντας υποστεί τεράστιες απώλειες στο Ανατολικό Μέτωπο), το δυναμικό της αποτελούνταν από Γερμανούς βετεράνους, νεοσύλλεκτους Γερμανούς στρατιώτες και φανατικούς εθνικοσοσιαλιστές αξιωματικούς (όπως ο συνταγματάρχης Καρλ Σίμερς και ο λοχαγός Φριτς Λάουτενμπαχ).
Αν και σε άλλες περιοχές των Βαλκανίων ή της Ελλάδας οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν ξένες μεραρχίες (όπως η μουσουλμανική μεραρχία «Χαντζάρ» στη Γιουγκοσλαβία) ή τοπικά δοσιλογικά σώματα, στην περίπτωση της σφαγής του Διστόμου οι δράστες ήταν αμιγώς γερμανικό στρατιωτικό τμήμα.
Σημειώνεται ότι, αν και η παρουσία τους δεν είναι ευρέως γνωστή στην Ελλάδα, Άραβες εθελοντές -ανάμεσα στους οποίους και Παλαιστίνιοι- υπηρέτησαν στο πλευρό των δυνάμεων του Άξονα και στάλθηκαν στην κατεχόμενη Ελλάδα ως τμήμα του γερμανικού στρατού (Wehrmacht).
Άραβας ναζί στον γερμανικό ναζιστικό στρατό στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η παρουσία αυτή συνδέεται με τη «Λεγεώνα της Ελεύθερης Αραβίας» (Legion Freies Arabien) και τις ειδικές γερμανικές μονάδες Sonderverband 287 και Sonderverband 288.
Για έγκυρη ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter
