Επίθεση ή ναυτικός αποκλεισμός; Πώς ο Τραμπ σχεδιάζει να αναγκάσει το Ιράν σε συνθηκολόγηση

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν το ενδεχόμενο επιβολής ναυτικού αποκλεισμού στο Ιράν αντί για άμεσα πλήγματα, αξιοποιώντας μια μαζική στρατιωτική συγκέντρωση δυνάμεων προκειμένου να αναγκάσουν την Τεχεράνη να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή να βρεθεί αντιμέτωπη με σοβαρή οικονομική στραγγαλισμό.

Σύμφωνα με τον κορυφαίο ειδικό σε θέματα Ιράν, Ντάνι Σιτρίνοβιτς, ανώτερο ερευνητή στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), οι ΗΠΑ σταθμίζουν την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού ως μια πιθανή εναλλακτική λύση έναντι των άμεσων στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Ο Σιτρίνοβιτς στήριξε την εκτίμησή του στον σημαντικό αριθμό αμερικανικών πλοίων που κατευθύνονται προς τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων αεροπλανοφόρων και σκαφών υποστήριξης, γεγονός που δημιουργεί μια επιχειρησιακή ευελιξία που θα μπορούσε να δώσει προτεραιότητα στην οικονομική πίεση έναντι των άμεσων βομβαρδισμών.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε πρόσφατα ότι «πολλά πλοία κατευθύνονται προς το Ιράν», προσθέτοντας:

«Έχουμε μια αρμάδα που πλέει προς το μέρος τους. Ξέρουν τι θέλουμε».

Εξέφρασε την ελπίδα η δύναμη αυτή να μη χρειαστεί, άφησε όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο δράσης.

Ο Σιτρίνοβιτς σημείωσε ότι αυτή η παρουσία επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να επιδιώξει επιλογές πέρα από τις αεροπορικές επιδρομές.

«Η αμερικανική παρουσία στην περιοχή του Κόλπου επιτρέπει μια επιχειρησιακή ευελιξία που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα υπάρξει ένοπλη επίθεση, αλλά μπορεί επίσης να κινηθεί προς την επιβολή αποκλεισμού στο Ιράν», εξήγησε.

Το Ισραήλ προτιμά να αναλάβουν οι Ηνωμένες Πολιτείες την πρωτοβουλία σε οποιαδήποτε μείζονα δράση κατά του Ιράν, παραμένει όμως προετοιμασμένο για όλα τα σενάρια.

Ο Σιτρίνοβιτς ανέφερε ότι το Ισραήλ πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση διότι «όλες οι επιλογές βρίσκονται στο τραπέζι», αν και η πρόβλεψη των προθέσεων του Τραμπ παραμένει δύσκολη λόγω των «καθημερινών αντιφάσεων στις αναρτήσεις του».

Ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Εγιάλ Χουλάτα, συμφώνησε ότι η τρέχουσα συγκέντρωση δυνάμεων δεν υποδεικνύει έναν επικείμενο πόλεμο μεγάλης κλίμακας.

«Είναι πιθανό, ως αποτέλεσμα της πίεσης, [οι ΗΠΑ] να καταφέρουν να πείσουν τον Ιρανό ηγέτη να συμφωνήσει στους όρους τους και να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», δήλωσε, αναφερόμενος στην προτίμηση του Τραμπ για την επίτευξη συμφωνιών.

Η στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» και οι κίνδυνοι

Και οι δύο εμπειρογνώμονες προειδοποίησαν ότι, ενώ το Ιράν μπορεί να απόσχει από αντίποινα κατά του Ισραήλ σε περίπτωση ενός περιορισμένου ή συμβολικού πλήγματος, μια ευρύτερη εκστρατεία με στόχο την αλλαγή καθεστώτος θα μπορούσε να προκαλέσει άμεσες επιθέσεις σε ισραηλινούς στόχους για τη διακοπή της επιχείρησης.

Ο Χουλάτα προειδοποίησε ότι μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε βαρύ σφάλμα της Τεχεράνης, καθώς το Ισραήλ θα απαντούσε δυναμικά κατά «πολυδάπανων και εξαιρετικά σημαντικών υποδομών», προκαλώντας σοβαρή ζημιά στον στρατό και την οικονομία του Ιράν.

Ο ίδιος συνέστησε αυτοσυγκράτηση, σημειώνοντας ότι το Ισραήλ «δεν έχει την ικανότητα να αναζωπυρώσει την εγχώρια αναταραχή μέσω ενός δικού του πλήγματος», αλλά θα μπορούσε να ενισχύσει τις υπάρχουσες εγχώριες διαμαρτυρίες εάν το καθεστώς αποδυναμωθεί επαρκώς.

Ο Χουλάτα εξέφρασε εμπιστοσύνη στη Διοίκηση Πολιτικής Προστασίας του Ισραήλ.

«Παρά τον θόρυβο», είπε, «εκτιμώ ότι η Διοίκηση Πολιτικής Προστασίας και το κατεστημένο ασφαλείας δεν θα αναλάβουν περιττούς κινδύνους.

»Θα είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε ότι όλοι βρίσκονται εντός προστατευμένης εμβέλειας και ότι είμαστε προετοιμασμένοι».

Η επιλογή του αποκλεισμού θα εκμεταλλευόταν τη μεγάλη εξάρτηση του Ιράν από το θαλάσσιο εμπόριο, ιδιαίτερα τις εξαγωγές πετρελαίου μέσω των Στενών του Ορμούζ, παραλύοντας ενδεχομένως την οικονομία του χωρίς τους κινδύνους εκτεταμένων αεροπορικών επιδρομών.

Η προσέγγιση αυτή συνάδει με το ιστορικό του Τραμπ στις τακτικές μέγιστης πίεσης, αποφεύγοντας ταυτόχρονα το πολιτικό και ανθρώπινο κόστος ενός ολοκληρωτικού πολέμου.

Καθώς οι αμερικανικές δυνάμεις συνεχίζουν να συγκεντρώνονται στην περιοχή, η στρατηγική φαίνεται σχεδιασμένη να εγκλωβίσει την Τεχεράνη σε παραχωρήσεις ή κατάρρευση, αν και η τελική απόφαση εναπόκειται στον πρόεδρο και την ομάδα εθνικής ασφαλείας του.