ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ακόμη και η Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς, παρά τις δημοσιονομικές πιέσεις και το σημαντικό έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, προχωρά σε φορολογικές παρεμβάσεις για να περιορίσει το ενεργειακό κόστος νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να επικαλείται τη δήθεν δημοσιονομική ισορροπία, αποφεύγοντας ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης. Έτσι, καταναλωτές και επιχειρήσεις παραμένουν εκτεθειμένοι στην ακρίβεια, πληρώνοντας το κόστος μιας κυβερνητικής πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημοσιονομική πειθαρχία ως προτεραιότητα, ακόμη κι όταν η οικονομική ασφυξία μεταφέρεται στην κοινωνία και την πραγματική οικονομία.
Η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης αποτυπώνει αυτή τη διαφορετική πολιτική προσέγγιση. Έπειτα από διαβουλεύσεις οι οποίες διήρκεσαν οκτώ ώρες, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς (CDU), ο υπουργός Οικονομικών Λαρς Κλινγκμπάιλ (SPD) και ο αρχηγός της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU) Μάρκους Ζέντερ κατέληξαν σε συμφωνία για τη μείωση του φόρου στην ηλεκτρική ενέργεια στο ευρωπαϊκό ελάχιστο του 0,1 σεντ/κιλοβατώρα για όλους τους καταναλωτές και όχι μόνο για τη βιομηχανία και τη γεωργία, όπως είχε αρχικά αποφασιστεί λόγω περιορισμένης χρηματοδότησης.
Ο τρέχων φόρος είναι 2,05 σεντς/κιλοβατώρα και, σύμφωνα με την πύλη συγκριτικών ερευνών Verivox, η μείωση θα μεταφραστεί σε μηνιαία εξοικονόμηση 7,75 ευρώ για ένα τριμελές νοικοκυριό με ετήσια κατανάλωση 4.000 κιλοβατώρων και 3 ευρώ για ένα μονομελές νοικοκυριό με κατανάλωση 1.500 κιλοβατώρων τον χρόνο.
Για τις επιχειρήσεις, τα εμπορικά κέντρα, αλλά και τα κέντρα συγκέντρωσης δεδομένων με υψηλότερη κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, η εξοικονόμηση θα είναι σημαντικά μεγαλύτερη.
Η χρηματοδότηση του μέτρου εξασφαλίζεται αρχικά μόνο για το 2027, από πλεονάζοντα κεφάλαια επιδοτήσεων βάσει του Νόμου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (EEG), ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Οι κυβερνητικοί εταίροι, ωστόσο, δήλωσαν ότι προσδοκούν η μείωση να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, αν και οι πόροι για τη χρηματοδότησή της από το 2028 δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί.
Τα κεφάλαια από τον λογαριασμό EEG εξαρτώνται από τις τιμές της ενέργειας από τις ΑΠΕ. Εφόσον δεν επαρκούν, θα πρέπει να συμπληρωθούν από πρόσθετα μέτρα, όπως η κατάργηση επιδοτήσεων ή η αύξηση του φόρου παρακράτησης επί των κεφαλαιακών κερδών.
Πλαφόν στις τιμές των καυσίμων
Μετά την εκπνοή, στο τέλος του έτους, της ισχύουσας έκπτωσης των 17 σεντς ανά λίτρο στον ενεργειακό φόρο των καυσίμων, θα επιβληθεί επίσης ανώτατο όριο στις τιμές της βενζίνης και του ντίζελ, από την 1η Ιανουαρίου 2027 και αρχικά για τρεις μήνες. Πριν από τη λήξη αυτής της περιόδου, το μέτρο θα επανεξεταστεί προκειμένου να διαπιστωθεί εάν το πλαφόν πρέπει να παραταθεί.
Σύμφωνα με την απόφαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, οι κρατιδιακές κυβερνήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν τοπικά διαφορετικές ανώτατες τιμές, υπό την προϋπόθεση ότι θα διασφαλίζεται ανά πάσα στιγμή ο εφοδιασμός. Το πλαφόν δεν προβλέπεται να έχει μόνιμο χαρακτήρα, καθώς συνδέεται με την κρίση στο Ιράν και αποσκοπεί στην αποτροπή των «καταχρηστικών αυξήσεων τιμών».
Οι επιτρεπόμενες μέγιστες τιμές θα υπολογίζονται με βάση έναν διαφανή τύπο, ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη τις τιμές της διεθνούς αγοράς.
Ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός για το 2027 ξεπερνά τα 550 δισεκατομμύρια ευρώ, με τη γερμανική κυβέρνηση να προσπαθεί εδώ και εβδομάδες να καλύψει δημοσιονομικό κενό 34 δισεκατομμυρίων ευρώ. Εκτός από τις περικοπές σε κοινωνικά επιδόματα και τις μεταρρυθμίσεις στην υποχρεωτική ασφάλιση υγείας και στις συντάξεις, τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού συμφώνησαν και σε σειρά νέων φόρων για την αύξηση των δημόσιων εσόδων. Παραμένουν πάντως εκκρεμότητες, οι οποίες, όπως διευκρινίστηκε, θα συζητηθούν τις επόμενες ημέρες στις αρμόδιες κυβερνητικές επιτροπές.
Το γερμανικό παράδειγμα και η ελληνική κυβερνητική αδράνεια
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές: ακόμη και μια κυβέρνηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με δημοσιονομικό έλλειμμα 34 δισεκατομμυρίων ευρώ αναζητά τρόπους να μειώσει τη φορολογική επιβάρυνση στην ενέργεια και να προστατεύσει τους καταναλωτές από τις ανεξέλεγκτες αυξήσεις στα καύσιμα. Στην Ελλάδα, αντίθετα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να παρουσιάζει τη δημοσιονομική πειθαρχία ως άλλοθι για την απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων.
Η επίκληση της δημοσιονομικής ισορροπίας έχει πλέον μετατραπεί σε βολική κυβερνητική δικαιολογία. Τα νοικοκυριά καλούνται να πληρώνουν πανάκριβα το ρεύμα και τα καύσιμα, οι επιχειρήσεις βλέπουν το λειτουργικό τους κόστος να εκτοξεύεται και η πραγματική οικονομία πιέζεται, χωρίς η κυβέρνηση να αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος μιας ουσιαστικής φορολογικής ελάφρυνσης.
Ο Μητσοτάκης εμφανίζεται πρόθυμος να μιλά για ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και επενδύσεις, αλλά αφήνει επιχειρήσεις και καταναλωτές να σηκώνουν μόνοι τους το βάρος της ακρίβειας. Γιατί ανάπτυξη με πανάκριβη ενέργεια, εξαντλημένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις που παλεύουν να επιβιώσουν δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο μια πολιτική που προστατεύει τους δημοσιονομικούς δείκτες και αφήνει απροστάτευτη την κοινωνία.
Και το ερώτημα για την κυβέρνηση είναι αμείλικτο: αν ακόμη και η Γερμανία του Μερτς που προβάλλεται ως υπέρμαχος της δημοσιονομικής σκληρότητας μπορεί να μειώνει φόρους και να παρεμβαίνει στις τιμές των καυσίμων παρά τις δημοσιονομικές της δυσκολίες, ποια ακριβώς δικαιολογία απομένει στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να συνεχίζει να αρνείται αντίστοιχα μέτρα στην Ελλάδα;






























































ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ BLOGVIEW


































