Αυτά που σας κρύβουν: Η εφιαλτική «επόμενη μέρα» ενός πλήγματος στο Ιράν

Με περισσότερους από ένα εκατομμύριο στρατιώτες και μια «αυτοκτονική» Επαναστατική Φρουρά, το Ιράν δεν θυμίζει σε τίποτα το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Ο Μοσάμπ Χασάν Γιουσέφ αναλύει γιατί οι αεροπορικές επιδρομές δεν αρκούν και πώς η «επόμενη μέρα» θα μπορούσε να προκαλέσει ένα παγκόσμιο γεωπολιτικό σοκ.

Υπό τη βαριά σκιά της κλιμάκωσης στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, ο Μοσάμπ Χασάν Γιουσέφ, πρώην στέλεχος της Χαμάς που μετατράπηκε σε δριμύ επικριτή των ισλαμιστικών καθεστώτων, κατέθεσε μια σκληρή αποτίμηση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει οποιοσδήποτε Αμερικανός πρόεδρος προτού δώσει το «πράσινο φως» για στρατιωτική δράση κατά της Τεχεράνης.

Σε μια εκτενή ανάρτηση στην πλατφόρμα «Χ», ο Γιουσέφ =γιος του συνιδρυτή της Χαμάς, Σεΐχη Χασάν Γιουσέφ, ο οποίος αυτομόλησε στο Ισραήλ τη δεκαετία του 1990- παρουσίασε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «πραγματική ενημέρωση» για τους κινδύνους μιας τέτοιας σύγκρουσης.

Αντλώντας από τη μοναδική του οπτική στις συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής, προειδοποιεί για έναν βάλτο που θα μπορούσε να επισκιάσει τις προηγούμενες εμπλοκές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Ο Γιουσέφ ξεκινά με τη δεινή στρατιωτική ραχοκοκαλιά του Ιράν: περίπου 610.000 εν ενεργεία στρατιώτες, ενισχυμένοι από 190.000 μέλη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και έως και 450.000 επιστρατεύσιμους παραστρατιωτικούς των Μπασίτζ, ανεβάζοντας το σύνολο των δυνάμεων πάνω από το ένα εκατομμύριο.

Ενώ η αμερικανική αεροπορική και ναυτική υπεροχή θα μπορούσε να κυριαρχήσει σε έναν συμβατικό πόλεμο, ο ίδιος υποστηρίζει ότι αυτοί οι μαχητές είναι οχυρωμένοι, ιδεολογικά καθοδηγούμενοι και διατεθειμένοι να στρέψουν τα όπλα τους στο εσωτερικό κατά Ιρανών πολιτών ή στο εξωτερικό κατά αθώων σε όλη την περιοχή προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία.

Η πρόσφατη βάναυση καταστολή των πανεθνικών διαδηλώσεων από το καθεστώς, η οποία προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή, υπογραμμίζει αυτή την αδίστακτη στάση, σημειώνει ο Γιουσέφ.

«Η καταστολή των διαδηλωτών έδειξε την προθυμία τους να κρατήσουν όμηρο έναν ολόκληρο πληθυσμό και να μεταθέσουν την ευθύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη ζημιά», έγραψε, υπονοώντας ότι αυτές οι δυνάμεις είναι έτοιμες να θυσιάσουν εκατομμύρια Ιρανούς και να πυροδοτήσουν περιφερειακό χάος παρά να παραδοθούν.

Οι αεροπορικές επιδρομές από μόνες τους, υποστηρίζει ο Γιουσέφ, δεν θα αρκούσαν για την εξουδετέρωση της απειλής.

Οι χερσαίες δυνάμεις θα ήταν απαραίτητες, κάτι που θα σήμαινε παρατεταμένες αστικές μάχες που θυμίζουν τις εξαντλητικές συγκρούσεις στη Φαλούτζα, τη Χαν Γιουνίς και το Αφγανιστάν.

Οι παρενέργειες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε εξεγέρσεις ανάλογες με εκείνες στην Υεμένη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Συρία, με το κόστος να εκτοξεύεται σε τρισεκατομμύρια και χωρίς κανένα όριο στις αμερικανικές απώλειες, και μάλιστα χωρίς εγγυημένη νίκη.

Σχετικά με το οπλοστάσιο του Ιράν, ο Γιουσέφ δίνει έμφαση στους χιλιάδες βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μεσαίου βεληνεκούς που μπορούν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις στο Αλ Ουντέιντ του Κατάρ, στο Μπαχρέιν, στο Κουβέιτ, ακόμη και στο Ισραήλ.

Υπενθυμίζει προηγούμενες επιδείξεις ισχύος: τον βομβαρδισμό του 2020 με 180 βλήματα κατά της βάσης Αλ Άσαντ στο Ιράκ, που προκάλεσε εγκεφαλικές κακώσεις σε Αμερικανούς στρατιώτες, και ένα πλήγμα τον Ιούνιο του 2025 στο Αλ Ουντέιντ.

Το Ιράν δεν χρειάζεται μαζικές ομοβροντίες, εξηγεί· η συνεχής, χαμηλής έντασης παρενόχληση θα μπορούσε να εξαντλήσει τους αμερικανικούς πόρους και να διαβρώσει την πολιτική βούληση με την πάροδο του χρόνου.

Αυτό τροφοδοτεί έναν ευρύτερο κίνδυνο παρατεταμένης σύγκρουσης, όπου το Ιράν χρησιμοποιεί πληρεξουσίους (proxies) για αντίποινα, αντιγράφοντας τις τακτικές φθοράς της Υεμένης.

Κάθε συμπλοκή επιβαρύνει την αμερικανική άμυνα και τις συμμαχίες, κλονίζοντας ενδεχομένως την εγχώρια υποστήριξη όσο οι μήνες περνούν.

Καμία συζήτηση για το Ιράν δεν είναι πλήρης χωρίς αναφορά στα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχονται καθημερινά 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς.

Το Ιράν έχει ιστορικό ναρκοθέτησης αυτών των υδάτων και έχει εξασκηθεί στη διακοπή της ναυσιπλοΐας σε στρατιωτικές ασκήσεις.

Οι νάρκες θα μπορούσαν να παραμείνουν για χρόνια, με την εκκαθάρισή τους να απαιτεί μήνες, απειλώντας τις παγκόσμιες εμπορικές οδούς και προκαλώντας οικονομική αναταραχή.

Ο Γιουσέφ προειδοποιεί επίσης για το ευάλωτο των συμμάχων των ΗΠΑ στον Κόλπο, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Κατάρ.

Προηγούμενες επιθέσεις περιέκοψαν προσωρινά τη σαουδαραβική παραγωγή πετρελαίου στο μισό, και τυχόν αντίποινα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανάκληση της πρόσβασης στις βάσεις.

Η εκτεταμένη καταστροφή των πετρελαϊκών υποδομών θα απαιτούσε χρόνια για να αποκατασταθεί, με τις πυρκαγιές να μαίνονται ανεξέλεγκτα και το κόστος ανασυγκρότησης να συσσωρεύεται.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία και η Κίνα παραμονεύουν στο παρασκήνιο, έτοιμες να εκμεταλλευτούν μια παρατεταμένη μάχη παρατείνοντάς την υποδόρια, «αφαιμάσσοντας αργά τις Ηνωμένες Πολιτείες προς μια ταπεινωτική ήττα τροφοδοτώντας τις φλόγες», όπως το θέτει ο Γιουσέφ.

Κοιτάζοντας πέρα από το αρχικό πλήγμα, ο Γιουσέφ σκιαγραφεί μια χαοτική «επόμενη μέρα».

Η εξόντωση της ηγεσίας θα ενεργοποιούσε ένα έτοιμο σχέδιο διαδοχής, με τους πιστούς του καθεστώτος και τους ενσωματωμένους στην κοινωνία Μπασίτζ να αρνούνται να διαλυθούν.

Αντίθετα, θα μπορούσαν να διασπαστούν, τροφοδοτώντας βεντέτες και αστάθεια.

Εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούσαν να διαφύγουν ως πρόσφυγες, χωρίς να υπάρχει διεθνής συνασπισμός προετοιμασμένος για κατοχή ή ανοικοδόμηση.

Ειρωνικά, οι ίδιες οι ένοπλες δυνάμεις του Ιράν θα μπορούσαν να υπονομεύσουν οποιοδήποτε νέο καθεστώς μέσω δολοφονιών και υπονόμευσης της ασφάλειας.

Από την αμερικανική πλευρά, οι περιορισμοί είναι εμφανείς: 40.000 έως 50.000 στρατιώτες στην περιοχή, όλοι εκτεθειμένοι στα ιρανικά πυρά.

Το Κογκρέσο και η κοινή γνώμη, κουρασμένοι από ατελείωτους πολέμους εν μέσω πιεστικών εσωτερικών προβλημάτων, πιθανότατα θα αντιδρούσαν.

Μια οικονομική ύφεση λόγω του πετρελαίου, σε συνδυασμό με αντιπολεμικές διαδηλώσεις, θα μπορούσε γρήγορα να διαλύσει την πολιτική στήριξη.

Στο συμπέρασμά του, ο Γιουσέφ αναγνωρίζει ότι τα πλήγματα ακριβείας σε κέντρα διοίκησης είναι εφικτά, αλλά το πραγματικό τίμημα είναι το φαινόμενο του ντόμινο: οικονομική δυσπραγία, περιφερειακή αναταραχή και ο κίνδυνος ενίσχυσης των εξτρεμιστών εάν η αποστολή αποτύχει.

«Αυτή είναι η καθυστέρηση που βλέπετε, όχι αναποφασιστικότητα, αλλά νηφάλιος υπολογισμός για 90 εκατομμύρια ζωές», γράφει.

Οι αεροπορικές επιδρομές μπορεί να προκαλέσουν αρχικό ενθουσιασμό «σαν πυροτεχνήματα», αλλά το επακόλουθο «hangover» θα είναι κοινό για όλους.

Τελικά, η ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας απαιτεί εξαιρετικά μέτρα, που ενδεχομένως περιλαμβάνουν μυστικές επιχειρήσεις της Μοσάντ ή της CIA που απαιτούν σχολαστική προετοιμασία.

Για όσους ζητούν επίμονα δράση, η συμβουλή του Γιουσέφ είναι ωμή: «ηρεμήστε και περιμένετε».