Ποιος είναι ο Βάαλ; Τα νέα έγγραφα για τον Έπσταϊν προκαλούν σοκ εν μέσω ισχυρισμών για «θυσίες»· «Πολύ βαθιά και ακραία η υπόθεση»

Η τελευταία δέσμη εγγράφων που σχετίζονται με τον Τζέφρι Έπσταϊν δόθηκε στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης την Παρασκευή, με ένα συγκεκριμένο έγγραφο να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το θρήσκευμά του. Μετά τη δημοσιοποίηση των αρχείων, πληθαίνουν τα ερωτήματα τόσο για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Έπσταϊν όσο και για την ταυτότητα του «Βάαλ».

Το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης δημοσίευσε την Παρασκευή 30/01 το τελικό τμήμα των αρχείων που συνδέονται με τον εκλιπόντα και καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα κατά ανηλίκων.

Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνεται ένα έγγραφο στο οποίο ο Έπσταϊν ζητά τη μεταφορά έντεκα χιλιάδων τετρακοσίων τριάντα οκτώ δολαρίων.

Ωστόσο, αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών είναι το όνομα του λογαριασμού.

Αναγράφεται η φράση «Όνομα Βάαλ» (Baal name) και στη συνέχεια η τράπεζα «Wachovia Bank, N.A.».

Ένα στιγμιότυπο του εγγράφου διαδόθηκε ευρέως στην πλατφόρμα «Χ», με πολλούς χρήστες να προβαίνουν σε ισχυρισμούς περί «δαιμονικής λατρείας».

Ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί ότι όλοι προέρχονται από ανεπιβεβαίωτους λογαριασμούς και δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να τους τεκμηριώνει.

Στις σημιτικές γλώσσες, η λέξη Ba’al δεν ήταν αρχικά κύριο όνομα, αλλά τίτλος που σήμαινε «Κύριος», «Δεσπότης» ή «Σύζυγος».

Χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει διάφορες τοπικές θεότητες των Χαναναίων και των Φοινίκων.

Ο σημαντικότερος από αυτούς ήταν ο Βάαλ-Αντάντ, ο θεός της καταιγίδας, της βροχής και της γονιμότητας.

Θεωρούνταν ο «αναβάτης των νεφών» που έφερνε τη ζωή στη γη, εξασφαλίζοντας την επιβίωση των γεωργικών κοινοτήτων.

Η αρνητική χροιά του ονόματος οφείλεται κυρίως στη Βίβλο. Καθώς οι αρχαίοι Ισραηλίτες προσπαθούσαν να εδραιώσουν τη λατρεία του Γιαχβέ, ο Βάαλ αναδείχθηκε στον υπ’ αριθμόν ένα «πνευματικό εχθρό».

Η θρησκευτική αντιπαλότητα: Η λατρεία του Βάαλ ήταν ελκυστική επειδή υποσχόταν άμεση γεωργική ευημερία. Πολλοί Εβραίοι της εποχής υιοθετούσαν συγκρητιστικές πρακτικές, προκαλώντας την οργή των Προφητών (όπως του Ηλία).

Η δαιμονοποίηση: Με την πάροδο των αιώνων και την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο «Βάαλ» από θεότητα της γονιμότητας μετατράπηκε στη χριστιανική δαιμονολογία σε ανώτερο δαίμονα ή ταυτίστηκε με τον Βελζεβούλ (Ba’al Zebub – ο Κύριος των Μυγών).

Στην ιστορική πραγματικότητα της κλασικής αρχαιότητας, οι Έλληνες θεωρούσαν τις ανθρωποθυσίες «βαρβαρική πρακτική».

Η περίπτωση της Καρχηδόνας: Οι Έλληνες συγγραφείς (και αργότερα οι Ρωμαίοι) εξέφραζαν τον αποτροπιασμό τους για τις θυσίες παιδιών που γίνονταν στην Καρχηδόνα προς τιμήν του Βάαλ/Κρόνου.

Ο Πλούταρχος κατακρίνει σφοδρά αυτή τη δεισιδαιμονία, θεωρώντας την αντίθετη προς τον ορθό λόγο και την ευσέβεια.

Οι Έλληνες αποδέχονταν την ύπαρξη του Βάαλ ως μια τοπική εκδοχή του Δία, αλλά απέρριπταν κατηγορηματικά τις ανθρωποθυσίες που συνοδεύουν ορισμένες εκφάνσεις της λατρείας του, θεωρώντας τες δείγμα πνευματικής κατάπτωσης.