Αυτός που δε θέλει να μάθει Ιστορία είναι καταδικασμένος να είναι υποχείριο των ιστορικών αφηγημάτων των άλλων

Η ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗΣ

Και φέτος, όπως κάθε χρόνο στις προαγωγικές εξετάσεις του Λυκείου, στο μάθημα της Ιστορίας, παρατηρήθηκε το ίδιο φαινόμενο.

Είναι η τρίτη και τελευταία φορά στη σχολική τους ζωή που διδάσκονται Αρχαία και Βυζαντινή Ιστορία και όμως, μοιάζει σαν μερικά παιδιά να μη διδάχθηκαν ούτε μία φορά.

Θα μπορούσα να πω πολλά για τις ευθύνες ορισμένων εκπαιδευτικών στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο που ούτε υποχρεώνονται ούτε θεωρούν απαραίτητο να διδάξουν την προβλεπόμενη ύλη, για τα ανιαρά και ακατάλληλα σχολικά εγχειρίδια και φυσικά για τις δικές μου προσωπικές ευθύνες, όπως και των υπόλοιπων συναδέλφων που διδάσκουμε Ιστορία στο Λύκειο.

Αυτόν που ωστόσο θεωρώ σημαντικό παράγοντα της αδιαφορίας και της συνακόλουθης τρομακτικής άγνοιας είναι η απενεχοποίηση της αδιαφορίας και της άγνοιας για το γνωστικό αντικείμενο και η κλιμακούμενη χρόνο με τον χρόνο ηθική και ψυχολογική δικαίωση της επιλογής τού να μη διαβάζεις και να είναι οκ το να μη σε νοιάζει για το ότι δε διαβάζεις.

Αποτέλεσμα είναι η ηθική νομιμοποίηση τού να έχουν τα παιδιά μαύρα μεσάνυχτα και για τα πιο σημαντικά ακόμη ορόσημα και πρόσωπα της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας.

Εξ ου και το ότι είναι όλο και πιο συχνό το φαινόμενο των γονέων που έρχονται να διαμαρτυρηθούν για τη χαμηλή βαθμολογία του παιδιού τους, όχι επειδή αμφισβητούν την εγκυρότητά της, αλλά επειδή θεωρούν ότι το παιδί τους έχει δικαίωμα στην υψηλή βαθμολογία, επειδή το μάθημα της ιστορίας είναι, κατά δήλωσή τους, δευτερεύον και στην τελική, το παιδί τους δε θα (ή δεν έχει) επιλέξει τον προσανατολισμό ανθρωπιστικών σπουδών.

Άρα ας του χαριστεί ένας υψηλός βαθμός παρά το ότι δεν τον δικαιούται.

Με τον τρόπο αυτό, η αξία της προσπάθειας για την επίτευξη στόχων κατακρημνίζεται και στη θέση της τοποθετείται η αξία της επιβράβευσης της τεμπελιάς και του βολέματος, σε συνδυασμό με την στρεβλή αντίληψη ότι η μελέτη της Ιστορίας είναι κάτι τόσο ασήμαντο, ώστε δικαιούται κάποιος να αδιαφορεί για αυτήν απαιτώντας ταυτόχρονα μια ψευδή υψηλή αποτίμηση μιας χαμηλότατης επίδοσης.

Εν ολίγοις και γενικότερα, όχι μόνο δεν είναι κατακριτέο το να μην προσπαθείς, αλλά είναι και δικαίωμα το να απαιτείς υψηλή βαθμολογία. Γιατί έτσι.

ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ: ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΓΡΑΠΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Διόρθωσα γραπτά Ιστορίας της Α’ Λυκείου και έπαθα απανωτά εγκεφαλικά, καθώς διάβαζα ότι «ο φαραώ προτιμούσε τον θεό Ρα και ήρθε σε κόντρα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο», «η Αίγυπτος πλημμύριζε και άφηνε πίσω της πλημμύρες», «ο Κωνσταντίνος και ο Λυκίνιος χώρισαν τους Σπαρτιάτες από τους Αθηναίους», «ο βασιλιάς Περικλής ήταν πολύ καλός άνθρωπος» και η ελληνιστική εποχή ήταν μετά την εποχή του χαλκού.

Κι επειδή κάποιοι θα σκεφτούν (και δικαιολογημένα ίσως) ότι κάτι δεν έκανα κι εγώ καλά (που δεν το αποκλείω) να επισημάνω ότι για όλη την ύλη και διαγράμματα τούς έδωσα και ερωτήσεις οργανωμένες ανά κεφάλαιο και εργασίες προαιρετικές που ωστόσο μετρούσαν θετικά στη βαθμολογία και τη διδακτική μέθοδο της ανεστραμμένης τάξης εφάρμοσα, για να αυτενεργήσουν και να εμπλακούν περισσότερο ενεργά στη μαθησιακή διαδικασία κ.ά.

Τι φταίει; Η απουσία κινήτρου. Τα παιδιά που είχαν κίνητρο να μελετήσουν το έκαναν και έγραψαν καλά. Οι υπόλοιποι αδιαφόρησαν.

Επειδή είναι οκ και κουλ το να μην καταβάλλεις προσπάθεια, επειδή ούτε τα αδέλφια ή οι φίλοι σου στο παρελθόν διάβασαν και όμως τελείωσαν το Λύκειο αβρόχοις ποσί.

Επειδή και κάποιοι από τους γονείς που ήρθαν να ενημερωθούν για την επίδοση των παιδιών τους στο τετράμηνο, όσοι ήρθαν (επειδή οι περισσότεροι είναι άφαντοι) είπαν μπροστά στα παιδιά τους ότι δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν τα παιδιά Ιστορία, επειδή δε θα πάνε στη θεωρητική κατεύθυνση.

Επειδή στη Γυμναστική τα παιδιά αριστεύουν, όπως και στα Θρησκευτικά και στις ξένες Γλώσσες και άρα δεν έχει σημασία αν στην Ιστορία γράφουν 4 αφού θα περάσουν στην άλλη τάξη με το 19 της Γυμναστικής.

Για όλους αυτούς τους λόγους (και για πολλούς άλλους) λοιπόν, η εποχή του χαλκού δεν είναι απλώς μετά την ελληνιστική, αλλά τη ζούμε τώρα.

Αυτός που δε γνωρίζει, όμως, Ιστορία και (ακόμη χειρότερα) δεν επιθυμεί να μάθει, δε γνωρίζει τον κόσμο στον οποίο ζει και δεν κατανοεί το «γιατί» και το «πώς» της ζωής της δικής του και της κοινωνίας του σήμερα ούτε μπορεί να αντιληφθεί αυτό που προετοιμάζεται για το αύριο.

Αυτός που δε θέλει να μάθει Ιστορία είναι καταδικασμένος να είναι υποχείριο των ιστορικών αφηγημάτων των άλλων.