Υπόθεση Μαζωνάκη: Η ευθύνη δεν σταματά στους τοίχους του «ιατρείου» – Βαρύνει ολόκληρο το σύστημα που του επέτρεψε να λειτουργεί

Με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, αισθάνομαι ότι έχω ηθική υποχρέωση να καταθέσω δημόσια μια προσωπική εμπειρία.

Το 2019, μία πρώην γνωστή μου με πήγε στον κ. Ηλία Θεοδωρόπουλο. Μου είχε μιλήσει για «υγεία», ευεξία και για όλες εκείνες τις σχεδόν θαυματουργές λύσεις που, όπως μου έλεγε, υποσχόταν ο ίδιος και η σύζυγός του.

Μπαίνοντας στον χώρο, βρέθηκα σε κάτι που μόνο οργανωμένο ιατρείο δεν μου θύμιζε.

Έμοιαζε περισσότερο με παλαιοπωλείο, γεμάτο αντίκες και κάθε είδους παλαιά αντικείμενα.

Ακόμη πιο ανησυχητικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο μου μίλησε ο ίδιος. Με ύφος απόλυτο, αλαζονικό και σχεδόν θεϊκό, παρουσιαζόταν σαν άνθρωπος ικανός να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας.

Διαβάζω σήμερα ότι φέρεται να έλεγε: «Πρώτα ο Θεός και μετά εγώ». Αυτή ακριβώς ήταν και η εντύπωση που μου προκάλεσε τότε.

Ευτυχώς, είχα την κριτική ικανότητα και την ψυχραιμία να καταλάβω ότι όσα άκουγα δεν μπορούσα να τα εμπιστευθώ.

Έφυγα με τη βαθιά πεποίθηση ότι αυτή η συμπεριφορά θα μπορούσε κάποια στιγμή να θέσει ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.

Και σήμερα ένας άνθρωπος είναι νεκρός.

Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί έως τώρα, ο Γιώργος Μαζωνάκης βρισκόταν στον συγκεκριμένο χώρο για πλασμαφαίρεση όταν υπέστη ανακοπή.

Έχει αναφερθεί ότι η διαδικασία είχε ήδη διαρκέσει περίπου 42 λεπτά.

Ο υπουργός Υγείας δήλωσε ότι ο χώρος είχε άδεια απλού παθολογικού ιατρείου και όχι άδεια για τη διενέργεια πλασμαφαίρεσης.

Κατά τον έλεγχο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών φέρεται επίσης να διαπιστώθηκε ότι τα δύο μηχανήματα πλασμαφαίρεσης δεν διέθεταν την απαιτούμενη άδεια, ενώ έχει δημοσιευθεί ότι η σύζυγος του γιατρού δεν είχε καταχωρισμένη ιατρική ειδικότητα.

Παράλληλα, ερευνώνται σοβαρότατες αντιφάσεις ως προς το πραγματικό χρονολόγιο: ο οδηγός ταξί φέρεται να κατέθεσε ότι άφησε τον Γιώργο Μαζωνάκη στο ιατρείο στις 13.55, ενώ από την πλευρά των γιατρών αναφέρθηκε ως ώρα άφιξης περίπου η 16.30. Ερευνώνται τα κρίσιμα λεπτά μέχρι να ειδοποιηθεί το ΕΚΑΒ, οι δύο ενέσεις αδρεναλίνης που φέρεται να του χορηγήθηκαν, καθώς και οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες επιχειρήθηκε η ανάνηψή του.

Υπάρχουν ακόμη δημοσιεύματα για καθαρισμό του χώρου πριν ολοκληρωθεί η έρευνα, για πιθανή διαγραφή ψηφιακών στοιχείων και για φωτογραφία του τραγουδιστή μέσα στο ιατρείο.

Όλα αυτά οφείλουν φυσικά να διερευνηθούν και να αποδειχθούν από τις αρμόδιες Αρχές.

Όμως δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι στοιχεία που, εφόσον επιβεβαιωθούν, συνθέτουν μια ανατριχιαστική εικόνα.

Και τώρα διαβάζουμε ότι από το 2025 υπήρχαν ήδη καταγγελίες σχετικά με «εναλλακτικές» μεθόδους που εφαρμόζονταν στον συγκεκριμένο χώρο.

Επομένως, το ερώτημα δεν αφορά πλέον μόνο τους δύο γιατρούς.

Τόσα χρόνια, πού ήταν το κράτος;

Ποιος έλεγξε την άδεια λειτουργίας αυτού του χώρου;

Ποιος έλεγξε τις θεραπείες που πραγματοποιούνταν εκεί;

Ποιος επέτρεψε να υπάρχουν και να χρησιμοποιούνται μηχανήματα πλασμαφαίρεσης σε ένα απλό παθολογικό ιατρείο;

Ποιος εξέτασε τις προηγούμενες καταγγελίες;

Ποιος έλεγξε τους δημόσιους ισχυρισμούς περί σχεδόν θαυματουργών θεραπειών; Και γιατί χρειάστηκε να χαθεί ένας άνθρωπος για να μπουν επιτέλους στον χώρο η Αστυνομία, οι εισαγγελείς και ο Ιατρικός Σύλλογος;

Δεν αρκεί να συλλαμβάνονται δύο άνθρωποι αφού έχει ήδη συμβεί το κακό.

Πρέπει να διερευνηθούν και οι ευθύνες όλων εκείνων που είχαν θεσμική υποχρέωση να ελέγχουν: του Ιατρικού Συλλόγου, της Περιφέρειας, των υγειονομικών υπηρεσιών και κάθε δημόσιου φορέα που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει.

Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που δεν έχουν τη δύναμη να αμφισβητήσουν;

Με τους καρκινοπαθείς, τους χρονίως πάσχοντες και τις οικογένειες που βρίσκονται σε απόγνωση;

Με εκείνους που παραδίδουν την υγεία, τα χρήματα και τελικά τη ζωή τους σε κάποιον που εμφανίζεται ως σωτήρας;

Εάν επιβεβαιωθούν όσα σήμερα αποκαλύπτονται, προσωπικά δεν μπορώ να μιλήσω απλώς για ένα «ιατρικό λάθος». Δεν μπορώ να δεχθώ ότι πρόκειται μόνο για αμέλεια ή για μία κακή στιγμή.

Για μένα, σε ηθικό και ανθρώπινο επίπεδο, πρόκειται για μια στυγνή δολοφονία και για έναν θάνατο που ενδεχομένως μπορούσε και έπρεπε να είχε αποτραπεί.

Και εάν το κράτος είχε στοιχεία ή καταγγελίες και δεν έκανε εγκαίρως τη δουλειά του, τότε η ευθύνη δεν σταματά στους τοίχους αυτού του «ιατρείου». Βαρύνει ολόκληρο το σύστημα που επέτρεψε να συνεχίσει να λειτουργεί.

Απαιτούμε πλήρη, ανεξάρτητη και δημόσια έρευνα. Όχι μόνο για το τι συνέβη την τελευταία ημέρα της ζωής του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και για όλα όσα συνέβαιναν εκεί επί χρόνια καθώς και για όλους όσοι τα γνώριζαν, τα ανέχονταν ή απέτυχαν να τα ελέγξουν.

Είμαι απολύτως σοκαρισμένη με αυτή την υπόθεση και με όσους μπορεί να είχαν σχεδόν την ίδια τύχη με τον Μαζωνάκη και απλά έτυχε να είναι άσημοι και όχι διάσημοι.