Συρία: Διαδηλώσεις την Κυριακή 13/09 σε 37 διαφορετικές τοποθεσίες κατά του «μεταβατικού προέδρου»

Σύμφωνα με ανάρτηση του λογαριασμού Greco-Levantines World Wide στην πλατφόρμα «Χ» στις 14 Σεπτεμβρίου, για πρώτη φορά από την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, διαδηλωτές ανέφεραν δημόσια το όνομα του Αχμέντ αλ-Σαράα, αξιώνοντας την αποχώρησή του από την εξουσία.

Η εξέλιξη αυτή θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς ανάλογες διεκδικήσεις καταγράφηκαν σε περιοχές με συντριπτική σουνιτική πλειοψηφία, ένα γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα της μετα-Άσαντ εποχής.

Συνολικά, κατά τη διάρκεια της Κυριακής 13/09, αποτυπώθηκαν διαμαρτυρίες σε 37 διαφορετικά σημεία, επιμερισμένα σε 8 Κυβερνεία (Περιφέρειες) της Συρίας.

For the first time since the fall of Assad, protesters have publicly named Ahmed al-Sharaa and called on him to leave.

This is particularly significant because such calls were recorded in Sunni-majority areas—an unprecedented development since Assad’s fall.

Today, protests were… pic.twitter.com/qmKUQELaXP

— Greco-Levantines World Wide (@GrecoLevantines) September 14, 2026

Ο λογαριασμός Greco-Levantines World Wide (@GrecoLevantines) στην πλατφόρμα «Χ» (πρώην Twitter) είναι ένας ανεξάρτητος ψηφιακός δίαυλος ενημέρωσης και καταγραφής που επικεντρώνεται στην ιστορία, τον πολιτισμό και την τρέχουσα επικαιρότητα των Ελληνο-Λεβαντίνων (των Ρωμιών/Ελληνορθόδοξων και Ελληνο-Μελχιτών Χριστιανών της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, όπως της Συρίας, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και της Αντιόχειας).

Οι Ρωμιοί (Ελληνορθόδοξοι) της Αντιόχειας και της ευρύτερης Περιφέρειας του Λεβάντε αποτελούν τους αυτόχθονες ελληνόφωνους και αραβόφωνους χριστιανικούς πληθυσμούς της Ανατολικής Μεσογείου (Συρία, Λίβανος, νότια Τουρκία, Παλαιστίνη).

Η ιστορική τους παρουσία ανάγεται στην ελληνιστική περίοδο, μετά τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την ίδρυση της Αντιόχειας το 300 π.Χ., η οποία εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά και διοικητικά κέντρα του ελληνισμού.

Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, το Πατριαρχείο Αντιοχείας διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ κατά τη βυζαντινή και την οθωμανική περίοδο, η κοινότητα διατήρησε την ελληνορωμαϊκή της ταυτότητα (Rum), τη λειτουργική παράδοση και τους στενούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη.

Από τον 19ο αιώνα, λόγω των πολιτικών αναταράξεων, η αραβοφωνία επικράτησε στη καθημερινή χρήση, χωρίς όμως να αλλοιωθεί η εθνικοθρησκευτική συνείδηση.

Στον 20ό και 21ο αιώνα, δραματικά γεγονότα -όπως η παραχώρηση της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία (1939), ο εμφύλιος του Λιβάνου και η πρόσφατη κρίση στη Συρία- προκάλεσαν μαζικά κύματα προσφυγιάς και μεταναστευτικής διασποράς.

Παρά τις πιέσεις και τη δημογραφική συρρίκνωση, η ελληνολεβαντινική κοινότητα παραμένει ζωντανός θεματοφύλακας της ιστορικής κληρονομιάς του Ελληνισμού στην Εγγύς Ανατολή.

Ο ακριβής υπολογισμός του πληθυσμού των Ελληνορθόδοξων (Ρωμιών) και Ελληνο-Μερχιτών (Καθολικών) της Αντιόχειας στη Μέση Ανατολή είναι δυσχερής λόγω της απουσίας πρόσφατων επισήμων απογραφών, της μεταναστευτικής διασποράς και των εκτοπισμών που προκάλεσε ο πόλεμος στη Συρία.

Με βάση τα διαθέσιμα δημογραφικά δεδομένα, ο συνολικός τους αριθμός στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής εκτιμάται σήμερα μεταξύ 1,2 και 1,5 εκατομμυρίου:

Συρία: Πριν από τον πόλεμο του 2011 αποτελούσαν τη μεγαλύτερη συμπαγή κοινότητα (περίπου 700.000–800.000 Ελληνορθόδοξοι και 120.000–200.000 Ελληνο-Μελχίτες).

Λόγω της προσφυγιάς, ο αριθμός τους εντός της χώρας έχει μειωθεί σημαντικά.

Λίβανος: Αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική δύναμη μετά τους Μαρωνίτες, υπολογιζόμενοι σε περίπου 350.000–400.000 Ελληνορθόδοξους και 200.000 Ελληνο-Μερλίτες.

Ιορδανία, Ισραήλ & Παλαιστίνη: Υπολογίζονται σε 150.000–200.000 μέλη συνολικά (με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να ποιμαίνει την πλειονότητα των Ορθοδόξων της περιοχής).

Τουρκία (Επαρχία Χατάι/Αντιόχεια & Κωνσταντινούπολη): Η εναπομείνασα κοινότητα αραβόφωνων Ρωμιών στην περιοχή της Αντιόχειας υπολογίζεται σε περίπου 10.000–15.000 άτομα.

Σημείωση: Η παγκόσμια διασπορά της κοινότητας (κυρίως σε Λατινική Αμερική, Βόρεια Αμερική και Αυστραλία) ξεπερνά αριθμητικά τον πληθυσμό της Μέσης Ανατολής, υπολογιζόμενη σε πάνω από 4,5 εκατομμύρια άτομα.

Οι μεγαλύτερες συγκεντρώσεις της διασποράς βρίσκονται στη Λατινική Αμερική (ιδίως στη Βραζιλία, όπου τα κύματα μετακίνησης ξεκίνησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα) και στη Βόρεια Αμερική.

Μία ακόμη Ελλάδα

To σύνολό τους παγκοσμίως εκτιμάται σε 5,5-6,5 εκατομμύρια.