Η Σαουδική Αραβία προσφέρει 1 δισ. δολάρια στους Χούτι για «εκεχειρία»

Η Σαουδική Αραβία φέρεται να προσφέρει στους Χούτι της Υεμένης 1 δισεκατομμύριο δολάρια, στο πλαίσιο συμφωνίας με διαμεσολάβηση του Ιράν, προκειμένου να σταματήσουν οι επιθέσεις.

Διπλωματικές πηγές στον Περσικό Κόλπο αναφέρουν ότι ο Υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπας Χάλιντ μπιν Σαλμάν, ταξίδεψε στην Τεχεράνη για να διαπραγματευτεί εκεχειρία με τους Χούτι, βάσει της οποίας το Ριάντ θα μεταφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια στην οργάνωση μέσω Ιράν.

Μία πηγή ισχυρίζεται ότι ο υπουργός μετέφερε τα χρήματα ακόμη και επί στρατιωτικού αεροσκάφους, αν και Σαουδάραβας αξιωματούχος δεν επιβεβαίωσε καμία μεταφορά.

Οι συνομιλίες διεξάγονται εν μέσω επιθέσεων των Χούτι σε σαουδαραβικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και ενώ το Ιράν καταβάλλει προσπάθειες για την ενίσχυση της περιφερειακής επιρροής της Τεχεράνης.

Διπλωματικές πηγές στον Περσικό Κόλπο αναφέρουν ότι η αιφνιδιαστική επίσκεψη του Υπουργού Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπα Χάλιντ μπιν Σαλμάν, στο Ιράν είχε ως στόχο την εξασφάλιση εκεχειρίας με τους Χούτι, στο πλαίσιο συμφωνίας που θα προέβλεπε τη μεταφορά 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων από τη Σαουδική Αραβία προς την ιρανόφιλη οργάνωση μέσω Τεχεράνης.

Σύμφωνα με μία πηγή, ο μπιν Σαλμάν έφερε μαζί του τα χρήματα ακόμη και επί του στρατιωτικού μεταγωγικού αεροσκάφους Χέρκουλες, με το οποίο έφθασε.

Η επίσκεψη οργανώθηκε από τους εταίρους της Σαουδικής Αραβίας στο αμυντικό σύμφωνο της Μέκκας.

Στις συνομιλίες συμμετείχαν επίσης ο επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών Ιμπραήμ Καλίν και ο Αρχηγός του Στρατού του Πακιστάν, στρατάρχης Ασίμ Μουνίρ.

Το Πακιστάν και η Τουρκία απέτυχαν να παράσχουν ουσιαστική βοήθεια στη Σαουδική Αραβία παρά τη συμφωνία, αποστέλλοντας μόνο στρατιωτικούς συμβούλους και καμία πρόσθετη δύναμη υποστήριξης, παρόλο που η αμυντική συμμαχία απαιτεί ρητά από τα μέλη της να παρέχουν στρατιωτική συνδρομή εάν κάποιο από αυτά δεχθεί επίθεση.

Το Ιράν εκπροσωπήθηκε από τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν, τον Γενικό Γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στρατηγό Μοχσέν Ρεζαΐ και ανώτερους αξιωματούχους των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.

Το Ιράν προσφέρθηκε να διαμεσολαβήσει μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Χούτι για την κρίση στη Υεμένη.

Οι Χούτι επιτίθενται σε αεροδρόμια και ιδιαίτερα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη Σαουδική Αραβία, προκαλώντας τεράστια οικονομική ζημία στο βασίλειο.

Ταυτόχρονα, οι ιρανικές επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια στον Στενό του Ορμούζ έχουν διαταράξει τις εξαγωγές πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο.

Τα χρήματα στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας αναφέρθηκε στη συνάντηση σε επίσημη δήλωσή του, αναφέροντας:

«Η επίσκεψη στην Τεχεράνη του πρίγκιπα Χάλιντ μπιν Σαλμάν, Υπουργού Άμυνας, και εκπροσώπων των κρατών-μελών της Κοινής Αμυντικής Συμμαχίας της Μέκκας εντάσσεται στο πλαίσιο των συνεχών προσπαθειών της συμμαχίας για την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ των μερών της τρέχουσας κρίσης, την ενθάρρυνση του διαλόγου και των διπλωματικών λύσεων, καθώς και την υποστήριξη των διαμεσολαβητικών προσπαθειών που αναλήφθηκαν από το Κράτος του Κατάρ και την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν».

Σαουδάραβας αξιωματούχος δεν επιβεβαίωσε τη μεταφορά χρημάτων.

Ωστόσο, μιλώντας στην εφημερίδα Ισραήλ Χαγιόμ, ο αξιωματούχος σημείωσε ότι μέρος της διαφωνίας με τους Χούτι αφορά την εφαρμογή συνεννοήσεων που είχαν επιτευχθεί πριν από τρία χρόνια.

Βάσει εκείνων των συνεννοήσεων, η Σαουδική Αραβία επρόκειτο να παράσχει άμεση οικονομική βοήθεια στους Χούτι στο πλαίσιο των προσπαθειών για την επίτευξη διευθέτησης.

Η χρηματοδότηση προοριζόταν, μεταξύ άλλων, για την πληρωμή των μισθών του δημοσίου τομέα σε περιοχές υπό τον έλεγχο των Χούτι και την ανοικοδόμηση πολιτικών υποδομών.

Ως αντάλλαγμα, αναμενόταν από τους Χούτι να τηρήσουν την εκεχειρία και να σταματήσουν τις επιθέσεις τους εναντίον του βασιλείου.

Τους τελευταίους μήνες, οι Χούτι δικαιολογούν τις επιθέσεις τους ισχυριζόμενοι ότι η Σαουδική Αραβία αθέτησε εκείνες τις συνεννοήσεις.

Παρ’ όλα αυτά, το Ιράν βρίσκεται σαφώς πίσω από την τρέχουσα κλιμάκωση στο πλαίσιο του πολέμου του με τις ΗΠΑ, εξοπλίζοντας τους Χούτι και υποστηρίζοντάς τους με άλλους τρόπους.

Ως εκ τούτου, η συνάντηση στην Τεχεράνη αποτελεί επίσης επικοινωνιακό πλήγμα για τους Σαουδάραβες, σηματοδοτώντας τη διάθεση για παραχωρήσεις, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, με σκοπό την πλήρη αποκατάσταση των εξαγωγών πετρελαίου.

Διπλωματική νίκη για το Ιράν

Η επίσημη θέση του Ριάντ παραμένει ότι το βασίλειο απορρίπτει κατηγορηματικά μια νέα εκεχειρία και αρνείται να ενδώσει σε «στρατιωτικό εκβιασμό» ή να μεταφέρει κονδύλια στους Χούτι πριν εκείνοι επιστρέψουν τα εδάφη που κατέλαβαν από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Υεμένης, η οποία υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία.

Για το Ιράν, οι εξελίξεις αυτές αντιπροσωπεύουν σημαντικά κέρδη.

Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων της συμμαχίας της Μέκκας και της ιρανικής ηγεσίας.

Η πρωτοβουλία για τη συνάντηση προέκυψε κατά την επίσκεψη του Αρχηγού του Στρατού του Πακιστάν στην Τεχεράνη την περασμένη εβδομάδα.

Το Ιράν επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη συνάντηση για να προωθήσει ένα νέο περιφερειακό πλαίσιο ασφαλείας υπό την ηγεσία των περιφερειακών δυνάμεων.

Με αυτόν τον τρόπο, η Τεχεράνη υπογραμμίζει την επιθυμία της να αποτρέψει τη στρατιωτική επεμβαση των ΗΠΑ ή του Ισραήλ στην περιοχή, ενώ παράλληλα τοποθετεί τον εαυτό της ως περιφερειακό διπλωματικό διαμεσολαβητή.

Πηγή: Israel Hayom

Το Tribune λέει: Η προσφορά 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων από τη Σαουδική Αραβία προς τους Χούτι -με τη διαμεσολάβηση της Τεχεράνης- για να εξαγοράσει την παύση των επιθέσεων, φέρνει στο φως μια ιστορική αναλογία: θυμίζει έντονα τις τακτικές της μεσαιωνικής διπλωματίας, όπως αυτές εφαρμόστηκαν κατά κόρον από την Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία.

Η Κωνσταντινούπολη, αντιμετωπίζοντας συνεχείς επιδρομές στις επαρχίες της, κατέφευγε συχνά στην πληρωμή «παροχών» (φόρου υποτέλειας ή ετήσιων χορηγιών) προς διάφορα σλαβικά φύλα και άλλους γειτονικούς λαούς, προκειμένου να εξασφαλίσει μια πρόσκαιρη ειρήνη.

Ιστορικά παραδείγματα: Στα τέλη του 6ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος αναγκαζόταν να καταβάλλει τεράστια χρηματικά ποσά στους Αβάρους και στους συμμάχους τους Σκλαβηνούς (Σλάβους), ώστε να αναστείλουν τις λεηλασίες στη Θράκη και τη Μακεδονία.

Αργότερα, το 681 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος Δ΄ Πωγωνάτος υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την καταβολή ετήσιου φόρου στους Βουλγάρους (οι οποίοι είχαν ενσωματώσει και σλαβικούς πληθυσμούς) για να σταματήσουν τις εισβολές.

Το 896 μ.Χ., μετά την ήττα του στο Βουλγαρόφυγο, ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός υπογράφει ειρήνη με τον Συμεών, δεσμευόμενος επίσης σε ετήσια χρηματική επιχορήγηση.

Όταν μια αυτοκρατορία ή ένα ισχυρό κράτος επιλέγει να πληρώνει λύτρα σε έναν επιτιθέμενο αντί να τον αποτρέψει στρατιωτικά, δεν ασκεί σύγχρονη εξωτερική πολιτική, αλλά μια τακτική εξαγοράς χρόνου.

Αυτή η νοοτροπία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της Μέσης Ανατολής. Ανάλογη μεσαιωνική λογική επέδειξε και η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συμφωνία του 2016 προς την Τουρκία, προσφέροντας δισεκατομμύρια ευρώ για να συγκρατηθούν οι μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα και τη Βουλγαρία.

Και στις δύο περιπτώσεις, η διοχέτευση πόρων προς τον αυτόν που απειλεί-εκβιάζει λειτουργεί ως πληρωμή προστασίας, ενθαρρύνοντας στην πραγματικότητα και μελλοντικό εκβιασμό.

Η καταφυγή σε τέτοιες μεσαιωνικές και εκβιαστικές πρακτικές στη Μέση Ανατολή αποδεικνύει ότι η περιοχή παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα μεσαιωνικό παρελθόν.

Απέχει παρασάγγας από τις αρχές των κοσμικών δημοκρατιών του δυτικού Διαφωτισμού, όπου η κυριαρχία, η διεθνής νομιμότητα και το κράτος δικαίου δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση ούτε εξαγοράζονται με λύτρα.

Η διαρκής διολίσθηση της Μέσης Ανατολής σε κύκλους βίας, εκβιασμών και ληστρικών τακτικών επαναφέρει στο προσκήνιο ένα θεμελιώδες ιστορικό δίδαγμα: η περιοχή αυτή γνώρισε πραγματική σταθερότητα, ειρήνευση και πολιτισμική άνθηση μόνον όταν βρέθηκε υπό την επίδραση του ελληνικού λογικού πνεύματος και της ελληνικής διοίκησης.

Όπως αποδεικνύει η ιστορική διαδρομή, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται αποκλειστικά στο Ισλάμ ως θρησκευτικό σύστημα, καθώς παρόμοιες δομές αυθαιρεσίας, φυλετισμού και βαρβαρότητας επικρατούσαν στην περιοχή και πριν από την εμφάνισή του.

Αντίθετα, η μοναδική περίοδος κατά την οποία οι τοπικές κοινωνίες εξημερώθηκαν, δομήθηκαν στη βάση του αστικού βίου και εντάχθηκαν σε ένα οργανωμένο θεσμικό πλαίσιο ήταν κατά τους αλεξανδρινούς, τους ελληνιστικούς και τους ανατολικούς ρωμαϊκούς αιώνες.

Η απουσία του ορθολογισμού και του μέτρου -των αξιακών πυλώνων που κληροδότησε ο ελληνικός πολιτισμός- αφήνει χώρο σε πρακτικές που θυμίζουν συμπεριφορές κατσαπλιάδων, όπου το δίκαιο του ισχυρότερου και ο εκβιασμός αντικαθιστούν τη διπλωματία.

Αν η ευρύτερη περιοχή δεν επανασυνδεθεί με αυτές τις οικουμενικές αρχές του λόγου και της συντεταγμένης πολιτείας, ο κίνδυνος να παρασυρθεί ολόκληρος ο περιβάλλοντας χώρος σε έναν νέο, σκοτεινό μεσαίωνα παραμένει άμεσος και ορατός.