ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησε για τρείς δεκαετίες. Από το 1981, όταν κέρδισε τις εκλογές με το εντυπωσιακό 48,07% μέχρι και το 2009, ποτέ δεν έπεσε κάτω από το 38%. Με εξαίρεση, μάλιστα, τις πρώτες και τις τρίτες εκλογές του ’89-’90, -οι οποίες διεξήχθησαν με τον Αντρέα Παπανδρέου άρρωστο και υπό κατηγορία για το σκάνδαλο Κοσκωτά-, τις οποίες το ΠΑΣΟΚ έχασε με 39,13% και 38,61% αντίστοιχα, οι μόνες κατά τις οποίες δεν ξεπέρασε το 40% ήταν οι εκλογές του 2007 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου συγκέντρωσε το 38,10% των ψήφων.
Μετά το Μνημόνιο(2010) το ΠΑΣΟΚ δεν κατόρθωσε ποτέ να ξεπεράσει το 13,58% της πρώτης του εμφάνισης. Δεν ήταν θέμα ηγεσίας. Δεν φταίνε οι Βενιζέλος, Γεννηματά, Ανδρουλάκης ή τουλάχιστον δεν φταίνε κυρίως αυτοί. Άλλωστε, το 2015, δοκίμασε την τύχη του και ο ΓΑΠ(ΚΗΔΗΣΟ) με το ανεπανάληπτο 2,54%! Δεν ήταν κανένας από τους προαναφερθέντες τόσο υποδεέστερος επικοινωνιακά από τον Σημίτη ο οποίος κέρδισε δύο εκλογές με ποσοστά 41,49%(1996) και 43,79%(2000). Εξ άλλου και ο ΓΑΠ το 2004, παρά την κόπωση από την 11ετή διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ(σκάνδαλα, «ληστεία» χρηματιστηρίου, κ.λπ.) ψηφίστηκε από το 40,55%. Δεν φταίνε οι αρχηγοί. Αυτό που ευθύνεται κυρίως είναι ο «λογαριασμός» που έστειλαν και εξακολουθούν να στέλνουν οι πολίτες στο ΠΑΣΟΚ θεωρώντας το υπαίτιο γιά την χρεωκοπία.

Η συντονισμένη και επίμονη προσπάθεια εγχώριων και ξένων κέντρων να χρεώσουν στον Καραμανλή την χρεωκοπία και τα μνημόνια δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Παρά την αδικαιολόγητη αδράνεια και σιωπή των περισσοτέρων στελεχών της περιόδου 2004-2009 –προς επιβεβαίωση του «κανένας δεν είναι πιο αχάριστος από τους ευεργετηθέντες» ρητού- η προσπάθεια δεν απέδωσε. Ο «λογαριασμός» εξακολουθεί να αποστέλλεται στην ίδια διεύθυνση της Χαριλάου Τρικούπη. Οι σκοπιμότητες των διάφορων κέντρων, η «αφωνία» τόσο της επίσημης ΝΔ όσο και της πλειονότητας των στελεχών της, λάθη θέσεων χειρισμών και επικοινωνίας οδήγησαν μοιραία την καθημαγμένη από την χρεωκοπία κοινωνία στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος ήταν το «κακομαθημένο παιδί» της κρίσης δεν ήταν σε καμία περίπτωση ο δημιουργός της. Ήταν ένας «μετεωρίτης», απόδειξη την αποτυχίας τόσο του πολιτικού κατεστημένου όσο και των παράκεντρων εξουσίας.
Απέναντι στο, «υπόλογο» για τους πολίτες, ΠΑΣΟΚ και στον «μετεωρικό» ΣΥΡΙΖΑ η ΝΔ -πάρα την σκόπιμη αλλά αδικαιολόγητη «αφωνία» της και την πολιτική και οργανωτική ανεπάρκεια της- ήταν πολύ εύκολο να επικρατήσει. Επομένως είναι αδικαιολόγητη η αλαζονεία και οι θριαμβολογίες. Η κινδυνολογία, το «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο», η επίκληση υποτιθέμενων «Success Story» τα οποία δεν έχουν θετικό κοινωνικό αποτέλεσμα, μάλλον οργίζουν παρά πείθουν. Δεν είναι μόνο το εκλογικό μέλλον όπως το προδιαγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Είναι και ο σοβαρός προβληματισμός των προηγηθέντων. Ή μάλλον κυρίως αυτός. Η συμμετοχή των πολιτών μόνο στις πρώτες εκλογές του 2023 ξεπέρασε οριακά(61,76%) το 60%. Η αποχή, ιδιαίτερα στις εκλογές του 2019 και του Μαΐου του 2023, όταν δηλαδή η μάχη δεν φαινόταν να έχει κριθεί δείχνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών θεωρεί ότι «όλοι είναι ίδιοι» απαξιώνοντας το πολιτικό προσωπικό στο σύνολό του.
Πέραν τούτου, για να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα, αξίζει να θυμηθούμε τον αριθμό των ψήφων στις νικηφόρες εκλογές που οδήγησαν σε αυτοδύναμες κυβερνήσεις της Ν.Δ. της τελευταίας περιόδου. Έτσι έχουμε 3.359.682(2004) και 2.994.979(2007) έναντι 2.251.618(2019), 2.407.750(2023Α) και 2.115.719(2023Β). Η σύγκριση των εκλογών του 2004 και των αντίστοιχων του 2019 είναι σημαντική. Έγιναν ενώ είχε προηγηθεί η κυβέρνηση του Σημίτη στην πρώτη περίπτωση και η κυβέρνηση του Τσίπρα στην δεύτερη. Η τελευταία βαρυνόταν πέραν όλων των άλλων, με τα capital controls, την «κυβίστηση», το τρίτο μνημόνιο, τον νόμο Κατρούγκαλου και την συμφωνία με τα Σκόπια. Η Ν.Δ. κέρδισε με 2.251.618 ψήφους ενώ το 2004 είχε επικρατήσει με 3.359.682 ψήφους. Δηλαδή 1.108.064 λιγότεροι πολίτες πίστευαν ότι η Ν.Δ. μπορούσε να δώσει ικανοποιητική λύση στα προβλήματα. Η κατάσταση δεν άλλαξε ουσιαστικά ούτε στις εκλογές του 2023.
Πέρα από τις κενές θριαμβολογίες η πραγματικότητα στην οποία είναι αναγκασμένοι να ζήσουν οι πολίτες είναι ζοφερή. Ιδιαίτερα τα αδιέξοδα που ορθώνονται μπροστά στους νέους φαίνονται αξεπέραστα. Το «αποτύπωμα» αυτών των αδιεξόδων είναι εμφανές και στο δημογραφικό. Απέναντι σε αυτά ούτε οι προτάσεις της αντιπολίτευσης πείθουν ούτε τα κυβερνητικά «αφηγήματα» είναι ικανοποιητικά. Υπάρχει βέβαια μια μειοψηφία για την οποία «όλα βαίνουν καλώς». Είναι όμως μειοψηφία. Η συνεχώς διευρυνόμενη πλειοψηφία δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. Η δυσαρέσκεια διογκώνεται και η ένταση της οργής αυξάνεται. Σε τέτοιες καταστάσεις οι παλιοί «λογαριασμοί» παραγράφονται στην μνήμη των λαών. Νέοι «λογαριασμοί» δημιουργούνται περιμένοντας να σταλούν σε νέους αποδέκτες.




























































































