Τούρκος αρθρογράφος βλέπει ότι το ερντογανάτο πάει στον γκρεμό και εύχεται να γυρίσει η χώρα στο 2009

Η Τουρκία “μετάνιωσε”, δεν θέλει να γίνει… Οθωμανική Αυτοκρατορία, θέλει να γίνει όπως ήταν το 2009-2010, πριν δηλαδή ξεσπάσει η “αραβική άνοιξη” που όπως αποδείχτηκε ήταν η “άνοιξη” της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ισχυρίζεται Τούρκος αρθρογράφος. Αυτό βεβαίως εάν θέλουμε το πιστεύουμε.

Όπως υποστηρίζει ο Μουχαρέμ Σαρίκαγια, σε άρθρο του στην τουρκική εφημερίδα Habertürk, η Τουρκία στέλνει σημάδια αλλαγής στην εξωτερική της πολιτική καθώς και ότι επιθυμεί να επιστρέψει στις συνθήκες της εποχής του 2009-2010.

Δεν ξέρουμε που ακριβώς είδε ο αρθρογράφος αυτά τα “σημάδια αλλαγής”, μάλλον είναι οι ευσεβείς του πόθοι, αλλά έχει ενδιαφέρον να εκθέσουμε και τη συνέχεια του συλλογισμού του.

Παρόλο που τα φλέγοντα θέματα με τους οπαδούς του Φετουλάχ Γκιουλέν, με το κουρδικό σοσιαλιστικό κόμμα PYD της Συρίας, με τον τουρκοϊρανό επιχειρηματία που δικάζουν οι Αμερικανοί, Ρεζά Ζαράμπ, που απειλεί να τινάξει το τουρκικό πολιτικό σύστημα στον αέρα, της προμήθειας όπλων από τους Αμερικανούς στους Κούρδους και των περιορισμών στις βίζες εισόδου στις ΗΠΑ, δηλαδή ένα βουνό προβλήματα που ένα από αυτά θα αρκούσε για να καταστρέψει τις διμερείς σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον, ο αρθρογράφος βλέπει τη… θετική πλευρά της κακής τους μοίρας στην έντονη “τηλεφωνική κίνηση” μεταξύ των Προέδρων της Τουρκίας και των ΗΠΑ.

Δηλαδή, ο Μουχαρέμ Σαρίκαγια βλέπει φως στη χαραμάδα, ή μάλλον θέλει να δει φως στη χαραμάδα και όλο αυτό το ερμηνεύει ως απόφαση του Ερντογάν να παραιτηθεί από το νεο-οθωμανικό του όνειρο και να γίνει ξανά ένας μετριοπαθής φιλοδυτικός ισλαμιστής.

Αυθαίρετα συμπεράσματα, ότι ο Ερντογάν τηλεφωνιέται με τον Τραμπ δεν σημαίνει ότι παραιτείται των ιμπεριαλιστικών του ονειρώξεων, αλλά κάπου πρέπει να πείσει ο αρθρογράφος τον εαυτό του, ίσως και τους αναγνώστες του, ότι η Τουρκία μπορεί να συμμαζευτεί πριν γίνει τουλάχιστον τρία κομμάτια εξαιτίας της αλαζονείας των ισλαμιστών που την κυβερνούν.

Σε κάθε περίπτωση τέτοιου είδους συλλογισμοί, όπως του αρθρογράφου Σαρίκαγια, μαρτυρούν πόσο μεγάλο πρόβλημα βιώνουν στη σημερινή Τουρκία όσοι μπορούν να δουν ξεκάθαρα την πραγματικότητα και στέλνουν τέτοια έμμεσα μηνύματα στο καθεστώς να σταματήσει την τρελή του πορεία προς την καταστροφή.