Ο λόγος που οι Άραβες ηγέτες χάνουν τον ύπνο τους για την έκτακτη συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου

Ο ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής, Γιόνι Μπεν Μεναχέμ, αποκαλύπτει γιατί οι Άραβες ηγέτες «τρέμουν για τις καρέκλες τους» ενώ ο Νετανιάχου κατευθύνεται στην Ουάσιγκτον. Θα καταφέρει να πείσει τον Τραμπ να πλήξει το Ιράν;

Καθώς ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επιβιβαζόταν στο επίσημο αεροσκάφος του την Τρίτη 10/02 για μια υψηλού ρίσκου «έκτακτη συνάντηση» με τον Πρόεδρο Τραμπ στην Ουάσιγκτον, ένα κύμα ανησυχίας κατέκλυσε τις αραβικές πρωτεύουσες.

Η συνάντηση, η οποία έχει προγραμματιστεί για την Τετάρτη 11/02, παρακολουθείται στενά από τους περιφερειακούς ηγέτες, οι οποίοι φοβούνται ότι μια αποφασιστική στροφή της αμερικανικής πολιτικής έναντι του Ιράν θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη δική τους εύθραυστη εξουσία.

Σύμφωνα με τον Γιόνι Μπεν Μεναχέμ, έμπειρο αναλυτή θεμάτων Μέσης Ανατολής και ανώτερο ερευνητή στο Κέντρο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιερουσαλήμ, η κύρια ανησυχία των Αράβων ηγετών είναι «η καρέκλα», δηλαδή η επιβίωση των καθεστώτων τους.

Σε συνέντευξή του στο Channel 14, ο Μπεν Μεναχέμ περιέγραψε μια περιοχή που βρίσκεται «σε κατάσταση σοκ» μπροστά στην πιθανότητα ο Νετανιάχου να πείσει επιτυχώς τον Τραμπ να εγκαταλείψει τις συνεχιζόμενες πυρηνικές διαπραγματεύσεις, υπέρ μιας ευρείας στρατιωτικής εκστρατείας για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Ενώ ορισμένοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν πιέσει για πλήγματα κατά των εγκαταστάσεων βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, οι Άραβες ηγέτες ανησυχούν ότι μια τέτοια κλιμάκωση θα πυροδοτούσε έναν περιφερειακό πόλεμο που θα μπορούσε να «υπονομεύσει τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής» και να θέσει σε κίνδυνο τη δική τους εσωτερική ασφάλεια.

Η ανησυχία επιτείνεται από μια αντιληπτή διασύνδεση μεταξύ της εκστρατείας κατά της Τεχεράνης και του μέλλοντος της Ιουδαίας και της Σαμάρειας [Δυτ. Όχθη].

Ο Μπεν Μεναχέμ σημείωσε ότι πολλοί στον αραβικό κόσμο πιστεύουν ότι ένα αποδυναμωμένο Ιράν θα άνοιγε τον δρόμο στο Ισραήλ να σφίξει τον έλεγχό του στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια.

Αντιστρόφως, ορισμένοι περιφερειακοί παράγοντες θεωρούν τη συνέχιση της κυριαρχίας των Αγιατολάχ ως ένα απαραίτητο αντίβαρο που διατηρεί τη μακροπρόθεσμη προοπτική ενός παλαιστινιακού κράτους.

Τα στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή είναι επί του παρόντος διχασμένα.

Ενώ το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν μια «μοναδική εγγύτητα» και πρόσφατα ενίσχυσαν τις μεταφορές βαρέος υλικού στη Μέση Ανατολή, τα αραβικά κράτη έχουν υιοθετήσει μια στρατηγική διαχωρισμού των ζητημάτων.

Ο στόχος τους, υποστήριξε ο Μπεν Μεναχέμ, είναι να απομονώσουν το πυρηνικό ζήτημα από τις δραστηριότητες των Ιρανών αντιπροσώπων (proxies) στην περιοχή και τα πυραυλικά προγράμματα, ώστε να «κερδίσουν χρόνο» και να αμβλύνουν την απειλή ενός κοινού αμερικανο-ισραηλινού πλήγματος.

Πριν την αναχώρησή του, ο Νετανιάχου υιοθέτησε σκληρή στάση, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους στον αεροδιάδρομο ότι θα παρουσιάσει «αρχές» για διαπραγματεύσεις που είναι απαραίτητες για «κάθε άνθρωπο στον κόσμο που επιθυμεί ειρήνη και ασφάλεια».

Ωστόσο, για τους μονάρχες και τους προέδρους ανά τη Μέση Ανατολή, η προοπτική μιας «ειρήνης» μέσω ολοκληρωτικής στρατιωτικής νίκης είναι ακριβώς αυτό που τους αναγκάζει να ελέγχουν τις άμυνές τους και να παρακολουθούν τον Λευκό Οίκο με αυξανόμενο δέος.