Ισραήλ: Συνομιλίες κορυφαίων ηγετών της ισραηλινής αντιπολίτευσης για συγχώνευση με στόχο την ανατροπή του Νετανιάχου

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ισραηλινού Channel 12, ο πρώην πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ, ο πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) Γκάντι Άιζενκοτ και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ, βρίσκονται σε επαφές για τον πιθανό σχηματισμό ενός κοινού πολιτικού κόμματος ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Το προτεινόμενο κόμμα, με την προσωρινή ονομασία «Νέο Ισραήλ», αποσκοπεί στην ενοποίηση τμημάτων της αντιπολίτευσης σε μια ενιαία εκλογική λίστα, προκειμένου να αμφισβητήσει την κυριαρχία του πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου.

Βάσει του ισραηλινού ρεπορτάζ, εκπρόσωποι των τριών πολιτικών προσώπων συζητούν το ενδεχόμενο συγχώνευσης, το οποίο περιλαμβάνει σχέδιο διεξαγωγής προκριματικών εκλογών σε 15 περιφέρειες ανά τη χώρα για την ανάδειξη της ηγεσίας του κοινού ψηφοδελτίου.

Ο Άιζενκοτ, επικεφαλής του κόμματος «Γιασάρ!», έχει προωθήσει στο παρελθόν την ιδέα μιας σύμπραξης τόσο με τον Μπένετ όσο και με τον Λαπίντ, καθώς στελέχη της αντιπολίτευσης διερευνούν τρόπους για τη συσπείρωση των υποστηρικτών τους.

Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα «Μπένετ 2026» και το «Γιασάρ!» του Άιζενκοτ συγκαταλέγονται στις ισχυρότερες παρατάξεις της αντιπολίτευσης, με πρόβλεψη για κατάληψη περίπου 16 εδρών το καθένα.

Αντίθετα, το κόμμα «Γιες Ατίντ» του Λαπίντ, που αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη δύναμη της αντιπολίτευσης, παρουσιάζει κάμψη στα ποσοστά του, αγγίζοντας σε ορισμένες μετρήσεις το εκλογικό όριο εισόδου στην Κνεσέτ.

Ένας κοινός συνδυασμός των Μπένετ, Άιζενκοτ και Λαπίντ θα μπορούσε να εξασφαλίσει περίπου 38 έδρες, καθιστώντας τον δυνητικά τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα στην Κνεσέτ, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά ευρήματα που επικαλείται το ρεπορτάζ.

Παρά ταύτα, οι δυναμικές των μπλοκ παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες.

Ούτε ο υφιστάμενος κυβερνητικός συνασπισμός ούτε η αντιπολίτευση φαίνεται να συγκεντρώνουν την απαραίτητη πλειοψηφία για τον σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τη στήριξη των αραβικών κομμάτων.

Σημειώνεται ότι ο Μπένετ και ο Λαπίντ είχαν σχηματίσει κυβέρνηση το 2021 με τη στήριξη του αραβικού-ισραηλινού κόμματος «Ράαμ», αν και έκτοτε ο Μπένετ έχει δηλώσει ότι δεν θα βασιστεί σε αραβικά κόμματα σε έναν μελλοντικό κυβερνητικό συνασπισμό.

Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας του Ισραήλ για το 2025-2026, οι Άραβες κάτοικοι της χώρας ανέρχονται σε περίπου 2,13 έως 2,15 εκατομμύρια, αποτελώντας το 21,1% έως 21,5% του συνολικού πληθυσμού του Ισραήλ.

Είναι σημαντικό να γίνει μια διάκριση μεταξύ των εννοιών «πολίτης» και «μόνιμος κάτοικος», καθώς οι αριθμοί διαφοροποιούνται ανάλογα με την ιδιότητα:

Αραβικός πληθυσμός (συνολικά): Περιλαμβάνει τους μουσουλμάνους, τους χριστιανούς αραβόφωνους και τους Δρούζους.

Πολίτες με δικαίωμα ψήφου: Υπολογίζεται ότι περίπου 1,6 έως 1,7 εκατομμύρια εξ αυτών έχουν την ισραηλινή υπηκοότητα και πλήρη πολιτικά δικαιώματα (δικαίωμα του εκλέγειν στις εθνικές εκλογές).

Κάτοικοι Ανατολικής Ιερουσαλήμ: Περίπου 350.000 – 400.000 Άραβες που ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ κατέχουν καθεστώς «μόνιμου κατοίκου» και όχι υπηκοότητα (έχουν δικαίωμα ψήφου μόνο στις δημοτικές εκλογές), αν και ο αριθμός εκείνων που αιτούνται και λαμβάνουν υπηκοότητα παρουσιάζει αυξητική τάση τα τελευταία χρόνια.

Δημογραφικές Τάσεις

Ρυθμός ανάπτυξης: Παρατηρείται μια σημαντική επιβράδυνση στον ρυθμό φυσικής αύξησης του αραβικού πληθυσμού, ο οποίος έπεσε από το 2,1% στο 1,6% την τελευταία δεκαετία.

Θρησκευτική σύνθεση: Η συντριπτική πλειονότητα είναι Μουσουλμάνοι (περίπου 1,75 εκατ.), ακολουθούμενοι από τους Δρούζους (περίπου 152.000) και τους Χριστιανούς αραβόφωνους ρωμιούς (περίπου 130.000-140.000).

Σημείωση: Στο πολιτικό σκηνικό, αυτή η πληθυσμιακή ομάδα μεταφράζεται σε μια δυνητική κοινοβουλευτική δύναμη περίπου 15 εδρών στην Κνεσέτ, ανάλογα με τα ποσοστά συμμετοχής στις κάλπες.

Υπάρχει «φιλότουρκος» ανάμεσά τους;

Με βάση τις δημόσιες τοποθετήσεις και την πολιτική διαδρομή των τριών Ισραηλινών ηγετών, η απάντηση είναι αρνητική.

Κανένας από τους τρεις δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «φιλότουρκος»· αντιθέτως, και οι τρεις έχουν υιοθετήσει κατά καιρούς σκληρή ρητορική απέναντι στην Άγκυρα και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Αναλυτικότερα η στάση τους:

Ναφτάλι Μπένετ (Naftali Bennett): Ο Μπένετ έχει σκληρύνει ιδιαίτερα τη στάση του πρόσφατα. Σε δηλώσεις του το 2026, χαρακτήρισε την Τουρκία ως το «νέο Ιράν», περιγράφοντάς την ως μια νέα στρατηγική απειλή για το Ισραήλ.

Έχει προειδοποιήσει ότι μετά την αντιμετώπιση της ιρανικής απειλής, το Ισραήλ δεν θα μείνει άπραγο απέναντι στις προσπάθειες της Άγκυρας να σχηματίσει συμμαχίες που «περικυκλώνουν» το εβραϊκό κράτος.

Θεωρεί την άνοδο της τουρκικής ισχύος στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένων των σχέσεών της με τη Συρία και το Κατάρ) ως κίνδυνο που πρέπει να υπονομευθεί.

Γιαΐρ Λαπίντ (Yair Lapid): Ο Λαπίντ, ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρώην πρωθυπουργός, είναι διαχρονικά επικριτικός προς τον Ερντογάν, τον οποίο έχει αποκαλέσει «επίδοξο δικτάτορα» και «κίνδυνο για τη Μέση Ανατολή».

Έχει ζητήσει από το Ισραήλ να σταματήσει να «υποκλίνεται» στην Τουρκία και έχει προτείνει την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων ως απάντηση στην τουρκική εχθρότητα.

Υποστηρίζει την ενίσχυση των δεσμών με το αυτόνομο Κουρδιστάν και την απεξάρτηση του Ισραήλ από ενεργειακά σχέδια που περιλαμβάνουν την Τουρκία, τονίζοντας ότι η χώρα έχει μετατραπεί σε «ημι-εχθρικό κράτος».

Γκάντι Άιζενκοτ (Gadi Eisenkot): Ως πρώην Αρχηγός Γενικού Επιτελείου (IDF), ο Άιζενκοτ βλέπει την Τουρκία κυρίως μέσα από το πρίσμα της ασφάλειας και των στρατηγικών ισορροπιών.

Παρόλο που είναι λιγότερο «θορυβώδης» ρητορικά από τους πολιτικούς, η στρατηγική του σκέψη (το λεγόμενο «Δόγμα Άιζενκοτ») εστιάζει στην αποτροπή περιφερειακών δυνάμεων που υποστηρίζουν οργανώσεις όπως η Χαμάς – σημείο στο οποίο η Τουρκία βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με το Ισραήλ.

Συμμερίζεται την ανησυχία του ισραηλινού κατεστημένου ασφαλείας για την υποστήριξη που παρέχει η Άγκυρα σε ισλαμιστικά δίκτυα.

Συμπέρασμα: Στο τρέχον γεωπολιτικό περιβάλλον του 2026, η ισραηλινή αντιπολίτευση φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με την κυβέρνηση Νετανιάχου στην αντιμετώπιση της Τουρκίας ως στρατηγικού αντιπάλου. Η κριτική τους προς τον Νετανιάχου δεν αφορά το ότι είναι «σκληρός» με την Τουρκία, αλλά συχνά το ότι δεν είναι αρκετά αποτελεσματικός στην ανάσχεση της τουρκικής επιρροής.