Η Αλβανία αποτελεί τη νεότερη απειλή ναρκοκράτους παγκοσμίως

Του Μάικλ Ρούμπιν*

Με χιλιάδες νεκρούς στην τελευταία αναζωπύρωση των μαχών μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ στον Λίβανο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο Λίβανος υπήρξε κάποτε μια όαση ειρήνης και ανεκτικότητας.

Η Βηρυτός κατείχε κάποτε τη δικαίως κεκτημένη φήμη του «Παρισιού της Μέσης Ανατολής».

Αυτό το καθεστώς δεν τερματίστηκε με το ξέσπασμα του λιβανέζικου εμφυλίου πολέμου το 1975, αλλά με την άνοδο του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ο Πρόεδρος Χαφέζ αλ Άσαντ δεν αποποιήθηκε ποτέ τις αξιώσεις της Συρίας επί του συνόλου του Λιβάνου, αλλά αρκούνταν στο να τον αντιμετωπίζει ως μια «ειδική ζώνη».

Ενώ η υποστήριξη της τρομοκρατίας εξέθεσε τη Συρία στις αμερικανικές κυρώσεις το 1979, ο αυταρχισμός του άρχισε να στραγγαλίζει τη συριακή κοινωνία και η υιοθέτηση ενός κρατικοκεντρικού σοσιαλισμού απομόνωσε περαιτέρω την οικονομία του.

Ο Λίβανος μετατράπηκε τότε σε σανίδα σωτηρίας, μια βαλβίδα εκτόνωσης που επέτρεπε το ξέπλυμα χρήματος, τη διακίνηση ναρκωτικών και την αποφυγή των κυρώσεων.

Οι συριακές ελίτ μπορούσαν να διαφεύγουν στη Βηρυτό για ένα Σαββατοκύριακο ώστε να εκτονωθούν, καθιστώντας τις κοινωνικές στερήσεις της ζωής στη Συρία πιο υποφερτές, καθώς -τουλάχιστον για τους προνομιούχους- ήταν προσωρινές.

Ενώ το καθεστώς Άσαντ ωφελούνταν, επρόκειτο για μια παρασιτική σχέση την οποία τελικά πλήρωσαν οι Λιβανέζοι.

Ο Λίβανος δεν ήταν το μόνο μικρό κράτος που παγιδεύτηκε σε μια τέτοια εκμεταλλευτική σχέση.

Το Πακιστάν παραμένει κάτι λίγο περισσότερο από μια επικράτεια μέσω της οποίας η Κίνα μπορεί να «ξεπλένει» τα συμφέροντά της.

Το γεγονός ότι το Πακιστάν αποτελεί ταυτόχρονα Σημαντικό Σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ, προνομιακό αποδέκτη αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού και υποτελή της Κίνας, συνιστά μια ασυνέπεια που μπορεί να οδηγήσει μόνο σε καταστροφή για την εθνική ασφάλεια.

Αντίστοιχα, η [κατεχόμενη] Βόρεια Κύπρος διαδραματίζει για την Τουρκία έναν ρόλο ανάλογο με εκείνον του Λιβάνου για τη Συρία του Άσαντ.

Ακριβώς όπως η Συρία δεν αναγνωρίζει ούτε σέβεται τη λιβανέζικη κυριαρχία, έτσι και η Τουρκία απορρίπτει την κυπριακή ακεραιότητα και κυριαρχία.

Και ενώ η Συρία μετέτρεψε τον Λίβανο σε κράτος-μαφία -με τη Χεζμπολάχ να είναι απλώς μία από τις πολλές παρούσες μαφίες- η τουρκοκρατούμενη βόρεια Κύπρος αποτελεί διεθνή κόμβο ξεπλύματος χρήματος.

Ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αναμορφώσει τα οικονομικά της και διαθέτει πλέον έναν από τους πιο διαφανείς τραπεζικούς τομείς στην Ευρώπη, ακριβώς στην άλλη πλευρά της γραμμής ελέγχου, η τουρκική ζώνη είναι ένα «πολυκατάστημα» για κάθε εγκληματία, λαθρέμπορο και τρομοκράτη.

Όσοι επενδύουν στη βόρεια Κύπρο την επέλεξαν για έναν απλό λόγο: μπορούν να δρουν με ατιμωρησία και να χρησιμοποιούν το περίπλοκο καθεστώς του νησιού για να αποκτήσουν έρεισμα για τις εγκληματικές τους δραστηριότητες στην Ευρώπη. Άλλωστε, η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, το γεγονός ότι η Κύπρος είναι νησί περιορίζει τη χρησιμότητά της για ορισμένους σκοπούς.

Οι λαθρέμποροι ναρκωτικών μπορούν να εγκατασταθούν στις κατεχόμενες ζώνες, αλλά η κυπριακή Ακτοφυλακή και το ελληνικό Ναυτικό μπορούν να εμποδίσουν την περαιτέρω διανομή.

Αυτός ίσως είναι ο λόγος που η Τουρκία στρέφεται όλο και περισσότερο προς την Αλβανία.

Η μικρή βαλκανική χώρα δεν είναι άγνωστη στο οργανωμένο έγκλημα, αλλά ο νυν Πρωθυπουργός Έντι Ράμα έχει οδηγήσει την εγκληματικότητα της χώρας σε νέο επίπεδο.

Η νομιμοποίηση της καλλιέργειας μαριχουάνας παρείχε προκάλυψη για το ξέπλυμα κερδών από ναρκωτικά, καθώς η Αλβανία μετατρέπεται σε κόμβο ναρκωτικών της Ευρώπης, όχι μόνο για τη μαριχουάνα, αλλά και για την ηρωίνη, την κοκαΐνη και τις μεθαμφεταμίνες.

Ο Ράμα διαβουλεύεται συχνά με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίο δημόσια προβάλλει ως πρότυπό του.

Όπως ο Ερντογάν και οι ευνοούμενοί του, έτσι και ο Ράμα με τους συμμάχους του κερδίζουν χρήματα δημεύοντας γη για ανάπτυξη.

Όσοι στέκονται εμπόδιο -όπως ο πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Άρμπεν Αχμετάι και ο Δήμαρχος Τιράνων Εριόν Βελιάι– βρίσκονται αντιμέτωποι με ανυπόστατες κατηγορίες από τον SPAK, μια οργουελική δύναμη κατά της διαφθοράς που λειτουργεί όλο και περισσότερο ως ιδιωτική πολιτοφυλακή του Ράμα.

Οι κομματικοποιημένοι πρεσβευτές των ΗΠΑ και οι αγοραπωλησίες ακινήτων τόσο με τον Άλεξ Σόρος όσο και με τον Τζάρεντ Κούσνερ δίνουν στον Ράμα μια αίσθηση ατιμωρησίας.

Ό,τι συμβαίνει στην Αλβανία δεν θα παραμείνει στην Αλβανία. Όπως ο Λίβανος διολίσθησε στο χάος, η εσκεμμένη στοχοποίηση των αντιπάλων του Ράμα και των υπέρμαχων της έντιμης διακυβέρνησης εξοργίζει τους πολίτες, οι οποίοι υπήρξαν κάποτε οι πιο φιλοαμερικανοί στην Ευρώπη.

Το οργανωμένο έγκλημα και η οικονομία των ναρκωτικών δίνουν σε εγκληματίες και τρομοκράτες πάτημα στην Ευρώπη.

Ακριβώς όπως ο Άσαντ υποστήριζε τρομοκράτες στον Λίβανο επιδιώκοντας την εύλογη άρνηση ευθυνών, ο Ερντογάν ενδέχεται σύντομα να πράξει το ίδιο στην Αλβανία.

Η Αλβανία μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά ο Ράμα αντιπροσωπεύει μια γάγγραινα που πρέπει να ακρωτηριαστεί προτού εξαπλωθεί το δηλητήριό της.

*Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι συνεργάτης του «Beltway Confidential» της Washington Examiner. Είναι διευθυντής αναλύσεων στο Middle East Forum και ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute.

Πηγή: washingtonexaminer.com