Αλαζονεία και «κληρονομιές»

Έχει σηκώσει μια μικρή «αντάρα» η δήλωση της Ντόρας για τα φαινόμενα αλαζονείας και τους «καλαμοκαβαλάρηδες». Όταν υπουργοί τοποθετούν όσους διαφωνούν στα «μπάζα» ή τους χαρακτηρίζουν «κακομοίρηδες» και βουλευτές δηλώνουν ότι «το τζάμπα πέθανε» -ως απάντηση στο πρόβλημα της αναντιστοιχίας αμοιβών και κόστους διαβίωσης- η δήλωση της κυρίας Μπακογιάννη είναι όχι μόνον απόλυτα δικαιολογημένη αλλά και ήπια.

Η αλήθεια είναι ότι τα φαινόμενα αλαζονείας είναι υπαρκτά και έντονα. Οι δηλώσεις των κυρίων Φλωρίδη, Θεοχάρη και της κυρίας Αλεξοπούλου δεν είναι καν η κορυφή του παγόβουνου. Παρά τις καλοσχεδιασμένες επικοινωνιακές «εκστρατείες» και τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους επικοινωνίας το γεγονός ότι η αλαζονεία εκπορεύεται από την κορυφή είναι δύσκολο να αποκρυβεί.

Ήδη από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ το 2016 ο δρόμος της εξουσίας ήταν ορθάνοιχτος. Απέναντι του ήταν η συγκυριακή κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα ο οποίος ήδη βαρυνόταν με τα capital controls, την «κυβίστηση», το τρίτο μνημόνιο και μια εσωτερική διάσπαση. Άλλωστε και το ποσοστό(35,46%) με την αποχή(43,43%) να πλησιάζει το 50% προδίκαζε το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη, τέσσερις μήνες μετά την αλλαγή ηγεσίας στην ΝΔ, ο νόμος Κατρούγκαλου(Μάιος του 2016) της «έκανε δώρο» τους συνταξιούχους. Ένα «νέο δώρο», η Συμφωνία των Πρεσπών, ήρθε να κατοχυρώσει την μελλοντική επικράτηση και κυριαρχία της ΝΔ, επιτρέποντας στην ηγεσία της μια εσωτερική διαχείριση που προσομοίαζε με «Ανακτορική». Εκτός, όμως, από την «Ανακτορική» διαχείριση των στελεχών της παράταξης έγινε και μια, ελάχιστα αποκρυπτόμενη απόπειρα, αποκοπής της από τις ιστορικές της καταβολές. Από το παρελθόν της. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τα υπόλοιπα ιστορικά στελέχη που σημάδεψαν την ιστορία μας καταδικάστηκαν στην λήθη. Επιχειρήθηκε να αλλοιωθεί αν όχι να παραχαραχθεί η ιστορία της παράταξης.

Χαρακτηριστικό είναι, επί του προκειμένου, ένα απόσπασμα από μια ιδιαίτερα «τακτοποιημένη» μακροσκελή(7.500 λέξεις) συζήτηση-συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Μάκη Προβατά στο ενδιάμεσο των εκλογών του 2023. Παρά την έκτασή της καμία αναφορά στον ιδρυτή της ΝΔ, στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο απαντώντας σε μια από τις «τακτοποιημένες» ερωτήσεις(;) του Μ.Π. ο οποίος εκφράζει τον θαυμασμό(!) του γιατί ο Μητσοτάκης δεν χάιδεψε αυτιά των ακροατών-ψηφοφόρων αυτός του απαντά: «Και η αμφισβήτηση της πλειοψηφούσας άποψης του κοινού είναι υποχρέωση του πολιτικού, και θα έλεγα ότι είναι κατεξοχήν βενιζελικό χαρακτηριστικό. Ο πολιτικός ο οποίος δεν χαϊδεύει αυτιά δεν είναι κάτι καινούργιο. Και για πρώτη φορά κερδίζεται από εμάς, τη ΝΔ, η μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου, που ήταν πάντα μπροστά στις μεγάλες αλλαγές αλλά μιλούσε και τη γλώσσα της αλήθειας, και δεν χάιδευε αυτιά. Αυτή τη μάχη δεν την κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, την υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Νομίζω ότι τώρα έχουμε την ευκαιρία, εκατό χρόνια μετά, να κλείσουμε οριστικά αυτούς τους λογαριασμούς με την Ιστορία»!!! Ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε ένα συγκροτημένο και λογικό νόημα από την «τακτοποιημένη» απάντηση στην «βολική» ερώτηση.

Δεν διαφωνούμε ότι η «αμφισβήτηση της πλειοψηφούσας άποψης του κοινού είναι υποχρέωση του πολιτικού». Δεν ξέρω αν ήταν «κατεξοχήν βενιζελικό χαρακτηριστικό», αν για παράδειγμα ο Καποδίστριας ή ο Χαρίλαος Τρικούπης συνήθιζαν να «χαϊδεύουν αυτιά», αλλά ξέρω σίγουρα ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν συνήθιζε να «χαϊδεύει αυτιά». Ήταν ο κατ’ εξοχήν πολιτικός που και στα χρόνια της ΕΡΕ(1956-63) και στα χρόνια της ΝΔ(1974-80) μάλλον να «τραβάει» παρά να «χαϊδεύει» αυτιά συνήθιζε. Άρα ποια ακριβώς «μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου» κερδίζεται για πρώτη φορά από την ΝΔ; Ποια μάχη δεν «κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης» γιατί πρόλαβε και την «υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου»; Ποια ακριβώς κληρονομιά έκλεψε ο Αντρέας και από ποιόν κληρονόμο; Την υποτιθέμενη κληρονομιά της «αμφισβήτησης της πλειοψηφούσας άποψης του κοινού» από τον πολιτικό ή κάτι άλλο; Μήπως κάτι που έχει σχέση με τον αδελφό της προγιαγιάς του Πρωθυπουργού; Αλλά αν πρόκειται για πολιτικές αξίες και αρχές, εν προκειμένω για την υποχρέωση του πολιτικού να λέει αλήθειες στον λαό, αυτό θα σήμαινε ότι ο Αντρέας έλεγε αλήθειες στο λαό, όπως ο Βενιζέλος, ενώ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όχι. Είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να λέει κάτι τέτοιο;

Προφανώς όχι. Κάτι άλλο, λοιπόν, και όχι την υποτιθέμενη ιδεολογική «παρακαταθήκη του προοδευτικού φιλελευθερισμού» ισχυρίζεται, ή έχει την ψευδαίσθηση, ότι κερδίζει. Αν αληθεύει ότι κάτι «υπέκλεψε» ο Αντρέας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αυτό ήταν η πρωτοκαθεδρία μεταξύ των «μνηστήρων» που διεκδικούσαν την πολιτική «Πηνελόπη», την ηγεσία δηλαδή της βενιζελικής παράταξης. Μια ηγεσία την οποία, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του Σοφοκλή Βενιζέλου, ο ΚΜ θεωρούσε όχι μόνον ότι την είχε εξασφαλισμένη αλλά θεωρούσε και ότι δεν θα αργήσει λόγω της μεγάλης ηλικίας(76 ετών) του Γεωργίου Παπανδρέου η οποία προμήνυε την αποχώρηση(αν όχι τον παραμερισμό του). Αλλά ο Αντρέας ενέκυψε ως «αερόλιθος εξ Αμερικής», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ΚΜ και η «κληρονομιά» απωλέσθη. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η κρίση του 1965, η «Αποστασία», η πολιτική αστάθεια, η Χούντα και τέλος η τραγωδία της Κύπρου.

Αν λοιπόν πρόκειται περί αυτού, του «οικογενειακού κληροδοτήματος» που «υπεκλάπει» από τον Αντρέα, πως ακριβώς ανακτάται ακριβώς 100 χρόνια μετά; Τι απωλέσθη το 1923 και ανακτάται το 2023; Μήπως ο πρωθυπουργός «απογειωμένος» μετά την καταβύθιση(20,07%) του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές(21/5/23) που είχαν προηγηθεί νόμιζε ότι κέρδιζε αυτό που ενδεχομένως θεωρείται «οικογενειακό κληροδότημα». Γιατί τι άλλο εννοεί επικαλούμενος την «παρακαταθήκη του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου»; Αλλά ο κύριος Μητσοτάκης μάλλον έχει μπερδευτεί. Παρά την συστηματική συλλογή «ναυαγών» του άλλοτε κραταιού σκάφους της «Αλλαγής», παρά το γεγονός ότι ο αποκαλούμενος, εντελώς συμβατικά και όχι με ιδεολογικούς όρους, Κεντρώος πολιτικός χώρος είναι κατακερματισμένος δίχως επαρκή ηγεσία αποστερημένος και από την παραδοσιακή στήριξη της «διαπλοκής», η επιχειρούμενη μετατόπιση της ΝΔ σε αυτό το «οικόπεδο» δεν πρόκειται να ευοδωθεί.

Ο κύριος Μητσοτάκης πρέπει να αισθάνεται τιμή που ηγείται της παράταξης που έβαλε την χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης και της ομαλότητας. Ο ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ και στην συνέχεια η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση ήταν η παράταξη του Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την «απογείωση» της χώρας. Μετά από 11 χρόνια η πορεία αυτή ανεκόπη από τους τυχοδιωκτισμούς των στελεχών της Ένωσης Κέντρου. Των επιγόνων δηλαδή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αισθάνεται τιμή που ηγείται της ΝΔ, της φιλελεύθερης παράταξης που αποκατέστησε την δημοκρατία και έβαλε την Ελλάδα στην ΕΕ, καλύπτοντας, στο μέτρο του δυνατού, το χαμένο έδαφος και επουλώνοντας τις πληγές που είχαν προκαλέσει, μεταξύ των άλλων, στελέχη της ΕΚ με τους καιροσκοπισμούς του «Ανένδοτου» και της Αποστασίας.

Είναι βέβαιο ότι τώρα, καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, ο πρωθυπουργός θα θυμηθεί τον Καραμανλή προσποιούμενος ότι τον τιμά. Θα θυμηθεί ότι αυτή η παράταξη δεν δημιουργήθηκε το 2016. Αλλά είναι αμφίβολο αν έχει κατανοήσει ότι η ιστορία παράταξης είναι τόσο μεγάλη και η «ψυχή» της τόσο βαθειά που είναι αδύνατον να την αλλοιώσει.