ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Διαβάστε σχετικά για Αδελφοί Μουσουλμάνοι - Μουσουλμανική Αδελφότητα, Γιουσούφ αλ Καραντάουι, Ισλαμιστές, Κατάρ, Τζιχαντιστές, Χαμάς,


















































Με Barak MX η Εθνική Φρουρά της Κύπρου πανέτοιμη να κάνει σκόνη τους Τούρκους εισβολείς
Φοβισμένος ο μπουρδολόγος Φιντάν «πουλά μπράτσα» ως «τζάμπα μάγκας» κι επειδή τρέμει μία σύγκρουση το παίζει... «γαλοπούλα» της ειρήνης
Ο ΟΗΕ δεν ασχολείται με την Τουρκία που κατέχει το 5% της Συρίας αλλά με το Ισραήλ
Η Γροιλανδία τέθηκε υπό την προστασία των ΗΠΑ - Ο Τραμπ πανηγυρίζει
Εξαρθρώθηκε κύκλωμα απάτης $3 δισ. στην Τουρκία: Συνελήφθησαν 9 Ισραηλινοί πολίτες
ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ TRIBUNE ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Σε στήλη της εφημερίδας Νάσιοναλ Ποστ, ο Μοχάμεντ Φάχμι υποστηρίζει ότι το Κατάρ οικοδόμησε γεωπολιτική επιρροή καλλιεργώντας δεσμούς με ισλαμιστικά κινήματα, ενώ ταυτόχρονα πρόβαλλε τον εαυτό του ως ουδέτερο διαμεσολαβητή.
Ο Φάχμι επισημαίνει τη μακρά ιστορία της Ντόχα με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, συμπεριλαμβανομένης της παραχώρησης υπηκοότητας στον Γιούσουφ αλ-Καραντάουι, του οποίου η εκπομπή στο δίκτυο Αλ Τζαζίρα, «Σαρία και Ζωή», προσέγγιζε περίπου 40-60 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Ο Καραντάουι προκάλεσε διεθνή σάλο για τους φετφάδες που επέτρεπαν και ενθάρρυναν επιθέσεις αυτοκτονίας, και του απαγορεύτηκε η είσοδος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Γαλλία.
Όταν ο Καραντάουι πέθανε το 2022, στην κηδεία του στην Ντόχα παρευρέθηκαν αξιωματούχοι του Κατάρ και ανώτερα στελέχη της Χαμάς.
Ο Φάχμι υποστηρίζει επίσης ότι η σχέση του Κατάρ με την Αδελφότητα προχώρησε πολύ πέρα από την παροχή καταφυγίου, γράφοντας ότι η Ντόχα συνεχίζει να «υποστηρίζει, να υποθάλπει και να χρηματοδοτεί» περιφερειακά παραρτήματα, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς.
Η κεντρική του κατηγορία πλήττει ευθέως την προσεκτικά καλλιεργημένη διπλωματική εικόνα του Κατάρ: «διατηρεί σχέσεις με δρώντες που πυροδοτούν συγκρούσεις, ενώ παρουσιάζεται στον κόσμο ως μεσολαβητής ικανός να επιλύσει αυτές ακριβώς τις συγκρούσεις».
Το Κατάρ εκτίθεται όλο και περισσότερο ως ο εμπρηστής και ταυτόχρονα ο πυροσβέστης κάθε παγκόσμιας σύγκρουσης, τοποθετώντας βολικά τον εαυτό του στο επίκεντρο κάθε επικερδούς λύσης, εξυπηρετώντας τελικά μόνο τα δικά του συμφέροντα.
Αυτές οι φαινομενικά ατελείωτες συγκρούσεις, που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί χωρίς την παρέμβασή του εξαρχής, φαίνεται να καταλήγουν πάντα υπέρ του Κατάρ και ποτέ δεν έχουν οδηγήσει στην πραγματικότητα σε μια διαρκή, ειρηνική έκβαση.























































