Με πρόσχημα το “restart” ο Μητσοτάκης σχεδιάζει πόλεμο με τους δήθεν “κουρασμένους”

Οι γνωρίζοντες τα της Πειραιώς το τελευταίο διάστημα συχνά πυκνά ακούνε από τα χείλη των “κολλητών” του προέδρου της ΝΔ την λέξη “restart” -ελληνιστί “επανεκκίνηση”- με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να αλλάξει το αφήγημα του περί πρόωρων εκλογών και να δώσει ένα νέο μήνυμα, αυτό της ουσιαστικής πολιτικής επιδίωξης για ένα νέο ξεκίνημα, τόσο μέσα στο κόμμα του όσο και γενικότερα στην δεξιά παράταξη και την κοινωνία.

Αυτή, όμως, είναι η μισή αλήθεια, γιατί η δήθεν αυτή επανεκκίνηση που επιδιώκει η Μητσοτακική πτέρυγα στη ΝΔ είναι προσχηματική. Αυτό που κυρίως επιδιώκεται είναι να βρεθεί μια αληθοφανής δικαιολογία για να επιβληθεί ο Μητσοτάκης στο κόμμα το οποίο και ο ίδιος γνωρίζει ότι εξακολουθεί να είναι γερά μπολιασμένο με τις αρχές του ιδρυτή του, του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Το νέο εφεύρημα λοιπόν που αναμένεται να ακουστεί και ως σύνθημα από τα προεδρικά χείλη στην ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο είναι η “ανανέωση” και “τόπος στους νέους”, προκειμένου να δικαιολογηθεί ο διωγμός που σχεδιάζεται τόσο από το κόμμα όσο και μελλοντικά από τα ψηφοδέλτια παλιών και ικανών στελεχών που, όμως, δεν ανήκουν στην μειοψηφούσα σήμερα Μητσοτακική πτέρυγα της ΝΔ.

Μάλιστα ήδη οι “αυλικοί” του Μητσοτάκη προχωρούν φραστικά και πιο κάτω κάνοντας αναφορές σε “βαριεστημένους” και “κουρασμένους” “δείχνοντας” έτσι όλους όσοι σχεδιάζεται να βρεθούν στην πόρτα της εξόδου από κομματικά αξιώματα και ψηφοδέλτια. Και για να μην κρυβόμαστε αυτοί πρωτίστως είναι οι Καραμανλικοί τους οποίους ο πρόεδρος και οι άνθρωποι του θεωρούν”επικίνδυνους” για την νέα κομματική ηγεσία.

Ήδη εν μέσω θέρους γίνεται όλη η αναγκαία προεργασία για την επικοινωνιακή αντεπίθεση που θα έχει αιχμή του δόρατος την δήθεν ανανέωση και τον ρόλο που θέλει η ηγεσία της ΝΔ να διαδραματίσουν οι νέοι άνθρωποι.

Αν το αφήγημα αυτό θα επιτύχει μένει να αποδειχτεί. Πάντως το προηγούμενο του “παραιτηθείτε” και “εκλογές τώρα” απέτυχε. Προφανώς αυτό που χρειάζεται δεν είναι συνθήματα και κινήσεις επιβολής των δικών μας ανθρώπων στο κόμμα, αλλά θέσεις και πολιτικές που να απηχούν στις ανάγκες της κοινωνίας των πολλών.