Το Ιράν προετοιμάζεται για πόλεμο πολλαπλών μετώπων

Το Ιράν κήρυξε εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προχωρώντας σε αποκέντρωση της διακυβέρνησης και ενεργοποιώντας ένα σύμφωνο συλλογικής άμυνας με τους περιφερειακούς πληρεξουσίους του (proxies), καθώς προετοιμάζεται για έναν πόλεμο πολλαπλών μετώπων εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.

Το ιρανικό καθεστώς εισήλθε επίσημα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εφαρμόζοντας ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές στην κυβέρνηση, καθώς η απειλή μιας άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κορυφώνεται.

Ο Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν διέταξε την επείγουσα αποκέντρωση της εξουσίας, παραχωρώντας στους επαρχιακούς κυβερνήτες πρωτοφανείς αρμοδιότητες για τη διαχείριση των αποθεμάτων τροφίμων και των βασικών αγαθών, ανεξάρτητα από την Τεχεράνη.

Η κίνηση αυτή στοχεύει στην αποτροπή μιας καθολικής εθνικής κατάρρευσης, σε περίπτωση που η κεντρική κυβέρνηση ή οι κύριοι συγκοινωνιακοί κόμβοι παραλύσουν από αεροπορικά πλήγματα ακριβείας.

Παράλληλα, οι Φρουροί της Επανάστασης εξέδωσαν ένα ανατριχιαστικό τελεσίγραφο σχετικά με τα Στενά του Ορμούζ, ισχυριζόμενοι ότι έχουν τον «πλήρη έλεγχο» της ζωτικής σημασίας θαλάσσιας αρτηρίας και προειδοποιώντας ότι κάθε γειτονική χώρα που θα επιτρέψει τη χρήση του εδάφους της από τις αμερικανικές δυνάμεις, θα αντιμετωπιστεί ως εχθρικός εμπόλεμος.

Προετοιμασία για την πολιορκία

Η μεταβολή στην εσωτερική διακυβέρνηση του Ιράν, την οποία μετέδωσαν πρώτοι οι Financial Times, αποκαλύπτει μια ηγεσία που ανησυχεί βαθύτατα για τη σταθερότητα των αλυσίδων εφοδιασμού κατά τη διάρκεια ενός πολέμου υψηλής έντασης.

Δίνοντας τη δυνατότητα στους τοπικούς κυβερνήτες να παρακάμπτουν την κεντρική γραφειοκρατία και να επικοινωνούν απευθείας με τη Δικαιοσύνη και τους ανώτατους αξιωματούχους, ο Πεζεσκιάν ελπίζει να μετριάσει τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών που θα μπορούσαν να πυροδοτηθούν από τις ελλείψεις.

Το καθεστώς φοβάται ότι ένα πλήγμα στις υποδομές της Τεχεράνης θα μπορούσε να οδηγήσει σε τοπικούς λιμούς ή σε πλήρη κατάλυση της τάξης, γεγονός που θα αποθάρρυνε τους διαδηλωτές οι οποίοι ήδη αμφισβητούν τη νομιμότητα της κυβέρνησης.

Αυτή η διοικητική στροφή συνοδεύεται από κατάσταση «μέγιστου συναγερμού» για τα δίκτυα αεράμυνας του Ιράν, σηματοδοτώντας ότι το καθεστώς θεωρεί ένα πλήγμα στο έδαφός του ως ζήτημα του «πότε» και όχι του «αν».

Στο θαλάσσιο μέτωπο, ο Υποδιοικητής του Ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης ενίσχυσε την προκλητική στάση του καθεστώτος.

«Έχουμε τον πλήρη έλεγχο στον αέρα, πάνω και κάτω από τη θάλασσα στα Στενά του Ορμούζ», δήλωσε ο διοικητής.

Παρότι ισχυρίστηκε ότι το Ιράν δεν επιδιώκει τον πόλεμο, τόνισε ότι ο στρατός είναι «πλήρως προετοιμασμένος» και ότι «εάν ξεσπάσει πόλεμος, δεν θα υπάρξει υποχώρηση ούτε κατά ένα χιλιοστό».

Ο διοικητής έστειλε ένα σαφές μήνυμα στη διεθνή κοινότητα, σημειώνοντας ότι, αν και δεν επιθυμούν να βλάψουν την παγκόσμια οικονομία, δεν θα επιτρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους να «επωφεληθούν από έναν πόλεμο που οι ίδιοι ξεκίνησαν».

Προειδοποίησε επίσης ότι νέες, απόρρητες στρατιωτικές δυνατότητες θα αποκαλυφθούν στον «κατάλληλο χρόνο».

Το ενιαίο μέτωπο της αντίστασης

Η κλιμάκωση δεν περιορίζεται στο ιρανικό έδαφος. Πρόσφατες αναφορές από λιβανέζικες και ιρακινές πηγές αναφέρουν ότι οι ηγέτες του «Άξονα της Αντίστασης» πραγματοποίησαν εντατικές, απευθείας συναντήσεις υπό την επίβλεψη της Δύναμης Κουντς, προκειμένου να οριστικοποιήσουν ένα ενιαίο πολεμικό σχέδιο.

Οι συναντήσεις αυτές προχώρησαν πέρα από τις απλές εκτιμήσεις, σε έναν λεπτομερή καταμερισμό εργασίας μεταξύ των Χούτι στην Υεμένη, διαφόρων πολιτοφυλακών στο Ιράκ και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο.

Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα αντιμετωπιστεί με μια «συλλογική απάντηση», μετατρέποντας ένα στοχευμένο πλήγμα σε έναν περιφερειακό πόλεμο πολλαπλών μετώπων, που θα εξαντλούσε τις δυτικές και ισραηλινές άμυνες στα όριά τους.

Αυτή η μετάβαση από τις προειδοποιήσεις στις ενεργές στρατιωτικές διακηρύξεις είναι ήδη ορατή.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις αυτών των οργανώσεων αντανακλούν πλέον μια συντονισμένη πολιτική, υποστηρίζοντας ότι η τύχη ολόκληρου του άξονα είναι συνδεδεμένη με την επιβίωση του ιρανικού καθεστώτος.

Οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν σε αυτές τις μυστικές συνόδους ορίζουν ότι το επίπεδο συμμετοχής για κάθε μέτωπο θα προσαρμοστεί στις ιδιαίτερες δυνατότητές του, όμως η δέσμευση για έναν κοινό πόλεμο παραμένει απόλυτη.

Καθώς ο σιιτικός άξονας προετοιμάζεται για αυτό που αποκαλεί «περιφερειακή δοκιμασία», το μήνυμα του Ιράν προς τους γείτονές του παραμένει σκληρό: οποιαδήποτε βοήθεια προς την αμερικανική «αρμάδα» με τη μορφή παροχής εναέριου χώρου ή θαλάσσιας πρόσβασης θα απαντηθεί με άμεσα και άμεσα αντίποινα, μετατρέποντας ολόκληρη τη Μέση Ανατολή σε ένα ενιαίο πεδίο μάχης.