Πώς η Τουρκία εμπόδισε ένα μυστικό αμερικανοϊσραηλινό σχέδιο για την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος

Ο πρώην Διευθυντής της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των IDF, Ταμίρ Χάιμαν, επιβεβαιώνει την ύπαρξη μιας άκρως απόρρητης επιχειρησιακής αλυσίδας με στόχο την αλλαγή ηγεσίας στην Τεχεράνη, δηλώνοντας ότι η τουρκική πίεση έπεισε τελικά τον Τραμπ να τραβήξει την πρίζα.

Σε μια αποκαλυπτική νέα συνέντευξη στο αμερικανικό δίκτυο PBS, ο υποστράτηγος εν αποστρατεία Ταμίρ Χάιμαν, πρώην επικεφαλής της Διεύθυνσης Πληροφοριών, ο οποίος υπηρέτησε σε ανώτερη θέση κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Βρυχηθμός του Λιονταριού» («Operation Lion’s Roar»), αποκάλυψε ότι η Ιερουσαλήμ και η Ουάσιγκτον είχαν αξιολογήσει στο παρελθόν ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την ενορχήστρωση αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, χρησιμοποιώντας τον πρώην πρόεδρο της χώρας, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Ο Χάιμαν επιβεβαίωσε προηγούμενο ρεπορτάζ των New York Times, το οποίο αποκάλυπτε ότι διπλωμάτες και αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών είχαν συντάξει μια στρατηγική που τοποθετούσε τον Αχμαντινετζάντ ως κεντρικό πρόσωπο σε μια συντονισμένη προσπάθεια αντικατάστασης της ιρανικής ηγεσίας.

Οι αρχικές αναφορές είχαν προκαλέσει ευρύτερα ερωτήματα στη διεθνή κοινότητα, δεδομένης της ιστορίας του Αχμαντινετζάντ ως ενός από τους πλέον σκληροπυρηνικούς αντι-ισραηλινούς ηγέτες στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν, η οποία χαρακτηρίστηκε από σφοδρή αντισημιτική ρητορική και δημόσια άρνηση του Ολοκαυτώματος.

Σύμφωνα με τον Χάιμαν, η συμπερίληψη του αμφιλεγόμενου πρώην Ιρανού προέδρου αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου, διασυνδεδεμένου επιχειρησιακού πλαισίου.

Ο ίδιος σημείωσε ότι ο Αχμαντινετζάντ συνδεόταν με μια σειρά από εξαιρετικά ιδιαίτερες ειδικές επιχειρήσεις, οι περισσότερες από τις οποίες παραμένουν απόρρητες, με εξαίρεση τη σχεδιαζόμενη κουρδική εισβολή.

Η επιτυχία της συνολικής στρατηγικής εξαρτιόταν από μια ακριβή αλληλουχία γεγονότων.

Η κομβική φάση βασιζόταν σε μια κουρδική κινητοποίηση, σχεδιασμένη να ανατρέψει εκ θεμελίων την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων.

Όταν ερωτήθηκε για ποιο λόγο ματαιώθηκε τελικά η επιχείρηση, ο Χάιμαν έδειξε απευθείας προς τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το αποκορύφωμα της επιχειρησιακής αλληλουχίας είχε σχεδιαστεί να ξεκινήσει με την κουρδική εμπροσθοφυλακή.

Ωστόσο, ο Ερντογάν έβλεπε τις κουρδικές δυνάμεις ως μια σοβαρή στρατηγική απειλή για την εσωτερική σταθερότητα της Τουρκίας.

Η τουρκική ηγεσία έπεισε επιτυχώς τον Τραμπ ότι η υποστήριξη των Κούρδων και η πιθανή διευκόλυνση της δημιουργίας ενός κουρδικού κράτους ερχόταν σε άμεση αντίθεση με τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.

Ο Χάιμαν εκτίμησε ότι αυτή η συγκεκριμένη γεωπολιτική τριβή αποτέλεσε τον πρωταρχικό καταλύτη πίσω από την απόφαση του Τραμπ να ακυρώσει την επιχείρηση.

Ο Χάιμαν αναφέρθηκε επίσης στο ευρύτερο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη, απορρίπτοντας τα επίμονα αφηγήματα που ήθελαν το Ισραήλ να πιέζει επιθετικά τις Ηνωμένες Πολιτείες προς μια άμεση στρατιωτική δράση κατά του Ιράν.

Αντίθετα, ο Χάιμαν επικαλέστηκε μια προηγούμενη αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα κατά του Νικολάς Μαδούρο ως την πηγή της ενισχυμένης επιχειρησιακής αυτοπεποίθησης της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Αυτό οδήγησε τον Τραμπ στο να αναρτήσει απροσδόκητα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ότι η βοήθεια προς τους διαδηλωτές κατά του καθεστώτος στο Ιράν βρισκόταν καθ’ οδόν, μια κίνηση που αιφνιδίασε πλήρως τους Ισραηλινούς αξιωματούχους άμυνας.

Σε αντίθεση με την αντίληψη ότι το Ισραήλ καθοδηγούσε την κλιμάκωση, ο Χάιμαν υπογράμμισε ότι ο Λευκός Οίκος έδρασε αυτόνομα.

Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών δεν είχαν προγραμματίσει κάποιο πλήγμα για τις Αρχές Ιανουαρίου, και η ξαφνική αμερικανική ετοιμότητα για επίθεση εναντίον του Ιράν επέβαλε μια ταχεία επαναξιολόγηση, οδηγώντας τελικά στον μεταγενέστερο ισραηλινό σχεδιασμό και στο κοινό κίνητρο που κορυφώθηκε αργότερα, τον Φεβρουάριο εκείνου του έτους.