Οι Χούτι της Υεμένης ζητάνε 51 δισ. από τη Σαουδική Αραβία για να κάνουν «ειρήνη» μαζί της

Οι Σαουδάραβες δηλώνουν ότι κατέρριψαν βαλλιστικό πύραυλο, ενώ οι Χούτι απαιτούν 51 δισεκατομμύρια δολάρια ως αντάλλαγμα για εκεχειρία.

Ο υπό τη Σαουδική Αραβία συνασπισμός κατά των Χούτι ανακοίνωσε ότι ανέκοψε βαλλιστικό πύραυλο που εκτοξεύτηκε από τη συγκεκριμένη οργάνωση με έδρα την Υεμένη προς την περιοχή της Μεδίνας, όπου βρίσκεται η δεύτερη ιερότερη πόλη του Ισλάμ.

Σύμφωνα με τη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν Χούτι απαιτούν 51 δισεκατομμύρια δολάρια από τη Σαουδική Αραβία προκειμένου να σταματήσουν τις επιθέσεις τους.

Οι Χούτι επιθυμούν επίσης από το Ριάντ να τους αναγνωρίσει ως τη νόμιμη διακυβέρνηση της Υεμένης.

Και οι δύο απαιτήσεις θα αποτελούσαν σαφή νίκη για τους Χούτι και είναι αμφίβολο αν θα γίνουν αποδεκτές από τους Σαουδάραβες, οι οποίοι δεν διαθέτουν εύκολη λύση απέναντι στην απειλή των Χούτι από την Υεμένη.

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ή ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ;

Με φόντο την εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών, οι εχθροί της Αμερικής ενδέχεται να εκλαμβάνουν το αποτέλεσμα ως αποδυνάμωση της ηγεσίας και ως ευκαιρία να απαιτήσουν περισσότερα. ΠΩΣ;

Οι Χούτι απαίτησαν 51 δισεκατομμύρια δολάρια και αναγνώριση ως ηγεμόνες της Υεμένης όταν η Σαουδική Αραβία ρώτησε τι θα απαιτούνταν για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, σύμφωνα με τη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ.

Το Tribune λέει:

Η συγκεκριμένη απαίτηση των Χούτι για την καταβολή 51 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως προϋπόθεση για την κατάπαυση του πυρός αποτυπώνει ανάγλυφα τις βαθύτερες παθογένειες που διέπουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή.

Αφενός, η αντικατάσταση των διπλωματικών διαπραγματεύσεων από οικονομικούς εκβιασμούς και «λύτρα» αποδεικνύει την επικράτηση μιας μεσαιωνικής αντιλήψεως περί ειρήνευσης.

Στο πλαίσιο αυτό, η εκεχειρία δεν αντιμετωπίζεται ως αποτέλεσμα αμοιβαίου συμβιβασμού, σεβασμού του διεθνούς δικαίου ή πολιτικής βούλησης, αλλά ως ένα εμπόρευμα προς αγοραπωλησία, όπου ο ένοπλος καταναγκασμός υποκαθιστά κάθε θεσμική διπλωματική πρακτική.

Αφετέρου, η εξέλιξη αυτή εκθέτει τα όρια και την ανικανότητα της ηγεσίας του Πρίγκιπα Διαδόχου της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Παρά τις πολυδάπανες στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις μεγαλόστομες εξαγγελίες και τις περιφερειακές πρωτοβουλίες -όπως η Συμφωνία της Μέκκας και οι ευρύτερες συνεννοήσεις μεταξύ αυταρχικών ηγεμόνων της περιοχής- το Ριάντ φαίνεται ανήμπορο να διασφαλίσει τα σύνορά του και να επιβάλει αποτελεσματική αποτροπή.

Η αδυναμία ανάσχεσης μιας μη κρατικής οργάνωσης υπογραμμίζει το κενό ουσίας πίσω από τις περιφερειακές συμφωνίες των τοπικών δεσποτών, οι οποίες συχνά αναλώνονται σε επικοινωνιακούς ελιγμούς χωρίς να προσφέρουν βιώσιμη αρχιτεκτονική ασφάλειας.