Το realpolitik δεν σημαίνει υποταγή – Δεν σημαίνει σιωπηλή αποδοχή των πάντων ούτε πρόθυμη προσαρμογή σε κάθε ξένη επιδίωξη

Μπορεί τελευταία να μην σας έχω συνηθίσει σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Ίσως κάποιοι να πίστεψαν ότι… φρονίμεψα.

Όποιος όμως με γνωρίζει, δεν θα έπεφτε σε τέτοιο σφάλμα…

Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να προσπεράσω και γεγονότα που δεν πρόκειται να βαφτίσω κανονικότητα.

Χθες πραγματοποιήθηκε η δεξίωση της Αμερικανίδας πρέσβεως για τα 250 χρόνια από την ανεξαρτησία των ΗΠΑ στο ΚΠΣΝ.

Οι θεσμικές παρουσίες είναι απολύτως κατανοητές. Οι δημόσιες σχέσεις, είναι για να στηρίζουν την εθνική στρατηγική.

Όχι για να την χαράσσουν.

Και κάτι ακόμη.

Το realpolitik δεν σημαίνει υποταγή. Δεν σημαίνει σιωπηλή αποδοχή των πάντων ούτε πρόθυμη προσαρμογή σε κάθε ξένη επιδίωξη.

Realpolitik σημαίνει να αναγνωρίζεις την πραγματικότητα, να γνωρίζεις τη δύναμή σου και να αξιοποιείς τα στρατηγικά σου πλεονεκτήματα προς όφελος της πατρίδας σου.

Σημαίνει να διαπραγματεύεσαι, όχι να επαιτείς.

Να διεκδικείς, όχι να χειροκροτείς.

Να σέβεσαι τους συμμάχους σου χωρίς να ξεχνάς ότι πρωτίστως οφείλεις να υπηρετείς τα συμφέροντα της χώρας σου.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η αγωνία ορισμένων να βρίσκονται παντού. Σε κάθε πρόσκληση. Σε κάθε δεξίωση.

Λες και η πολιτική μετριέται σε στιγμιότυπα.

Λες και η αξία ενός ανθρώπου καθορίζεται από το ποιος τον κάλεσε και δίπλα σε ποιον φωτογραφήθηκε.

Λες και η θεσμικότητα καθορίζεται από την κοινωνική παρουσία.

Όχι.

Η Ελλάδα δεν είναι παράρτημα κανενός. Δεν είναι χώρος εξυπηρέτησης ξένων σχεδιασμών ούτε χώρα που οφείλει να χειροκροτεί για να εξασφαλίζει ψίχουλα.

Ποιος είπε ότι η αξιοπρέπεια ανταλλάσσεται με προσκλήσεις;

Ποιος είπε ότι η εθνική αυτοπεποίθηση μετριέται σε χαμόγελα δεξιώσεων;

Ποιος υψώνει πραγματικά ανάστημα όταν απαιτείται;

Ποιος διεκδικεί;

Ποιος λέει «ως εδώ»;

Η απάντηση δυστυχώς δεν βρίσκεται στις φωτογραφίες που αναρτώνται από χθες ούτε στις αναγγελίες τύπου «ήμασταν και εμείς εκεί».

Γιατί από πρόθυμους χειροκροτητές, επίδοξους παράγοντες και ανθρώπους που συγχέουν τη δημοσιότητα με την πολιτική, έχουμε δει αρκετούς.

Εκείνο που σπανίζει είναι οι άνθρωποι που δεν λυγίζουν, δεν συναλλάσσονται και δεν μετρούν την αξία τους με βάση το ποιος τους άνοιξε μια… πόρτα.

Για κάποιους μια πρόσκληση ή μία φωτογραφία αρκούν για να αισθανθούν σημαντικοί.

Για κάποιους από εμάς, δεν αρκούσαν, ούτε θα αρκέσουν ποτέ.

Όποιος σέβεται την Ελλάδα, την ιστορία της και την αξιοπρέπειά της, δεν έχει ανάγκη από προσκλήσεις για να αποδείξει ποιος είναι.

Και όποιος εκπροσωπεί τη χώρα οφείλει, πάνω απ’ όλα, να θυμάται ότι οι συμμαχίες έχουν αξία μόνο όταν υπηρετούν το εθνικό συμφέρον.

Όχι όταν υποκαθιστούν την εθνική βούληση με προσωπικές φιλοδοξίες.