Handelsblatt: Κούρασε ο πόλεμος στην Ουκρανία; – Ομιλία Ζελένσκι στον ΟΗΕ με άδειες καρέκλες

Ευγενικό χειροκρότημα στην ομιλία Ζελένσκι μπροστά σε πολλές άδειες καρέκλες της ολομέλειας στα HE. Τι συμβαίνει; Η διεθνής κοινότητα συνήθισε στην ιδέα του πολέμου στην Ουκρανία; Καταρρέει η διεθνής αλληλεγγύη;

Ο σχολιαστής της Handelsblatt παρατηρεί την εξάπλωση μιας συλλογικής αποδοχής της φρίκης, όπως αποκαλεί.

«Χάρη στον Τζο Μπάιντεν και τον Όλαφ Σολτς η ηθική υποστήριξη της Ουκρανίας δεν έχει πέρασε εντελώς στο παρασκήνιο αυτή τη στιγμή» επισημαίνει.

«Ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο καγκελάριος της Γερμανίας που κράτησαν ψηλά τη σημαία της Ουκρανίας στον ΟΗΕ μαζί με τον Ζελένσκι, ενώ Γαλλία και Βρετανία έστειλαν αντιπροσωπείες.

»Για την πορεία του πολέμου και την επιτακτική ανάγκη προοπτικής για την ειρήνη Ουάσιγκτον και Σολτς πρέπει να συνεχίσουν να συνεργάζονται.

»Η “στρατηγική ανάσχεσης” του Μπάιντεν, που ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο κλιμάκωσης και παρέχει στην Ουκρανία στρατιωτική άμυνα, αποτελεί σταθερά για τους Ευρωπαίους.

»Σε περίπτωση νίκης Τραμπ, οι ΗΠΑ θα μετατραπούν και πάλι σε όργανο εξουσίας ενός εγωπαθούς με απρόβλεπτες συνέπειες για τον κόσμο».

Ο Γερμανός αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η επιρροή της ατλαντικής συμμαχίας για την Ουκρανία έχει φτάσει στα όριά της.

«Κατάπαυση του πυρός μοιάζει μακρινή, οι ΗΠΑ και η Γερμανία δεν έχουν ακόμη καταφέρει να συμφωνήσουν στη χορήγηση πυραύλων.

»Και οι δύο χώρες παλεύουν με τα δικά τους προβλήματα.

»Ο 80χρονος Μπάιντεν είναι ένας πρόεδρος που δείχνει την ηλικία του (…) Και η Γερμανία έχει συνειδητοποιήσει σε μια χρονιά γεμάτη από αρνητικά οικονομικά στοιχεία, ότι η χώρα των μαστόρων και των εφευρετών κάθε άλλο παρά καλά προετοιμασμένη για το μέλλον είναι».

Αλλά και ο σχολιαστής της Welt βλέπει ως κίνδυνο ότι πλέον ο κόσμος συνηθίζει στον πόλεμο.

«Όσο κυνικό κι αν ακούγεται, ο πόλεμος αρχίζει να χάνει τη δυναμική να προσελκύει την προσοχή» διαπιστώνει.

«Οι άνθρωποι εκτός Ουκρανίας έχουν κουραστεί να κοιτάζουν ανήσυχοι.

»Το αφήγημα της απειλής έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας.

»Ο “πρόεδρος του πολέμου” δεν είναι πια συναρπαστικός.

»Αλλά για τους ανθρώπους της Ουκρανίας ο πόλεμος είναι πραγματικός.

»Και το να αγνοείς τις φωνές (βοήθειας) ή από συνήθεια να προτείνεις συμβιβασμό σε βάρος της ελευθερίας των άλλων είναι η χειρότερη λύση».

Πηγή: dw.com