BBC: Βλέπουμε τη «Διπλωματία των Κανονιοφόρων» του 19ου αιώνα

Του Τζο Ίνγουντ, Ανταποκριτής Διεθνών Ειδήσεων, στο BBC

Κατά κανόνα, οι κυβερνήσεις-δορυφόροι εγκαθίστανται διατηρώντας τουλάχιστον την ψευδαίσθηση της ανεξαρτησίας, όσο απίθανο κι αν φαντάζει αυτό.

Συνήθως, δεν βλέπουμε τον ηγέτη μιας κυρίαρχης δύναμης να παραχωρεί συνέντευξη Τύπου για να δηλώσει ότι πλέον διοικεί εκείνος τη χώρα.

Όμως, αυτό ακριβώς συνέβη χθες [03/01], όταν ο Ντόναλντ Τραμπ απευθύνθηκε στις κάμερες.

Είναι αλήθεια πως είναι πολύ νωρίς για να πούμε με βεβαιότητα ότι ο τελικός σκοπός των ΗΠΑ είναι μια υποτελής κυβέρνηση στη Βενεζουέλα – ή ότι το Καράκας θα συμμορφωνόταν.

Ωστόσο, δεδομένου ότι μια στρατιωτική εισβολή πλήρους κλίμακας φαντάζει απίθανη, ο έλεγχος εξ αποστάσεως μοιάζει ως ο πλέον προφανής τρόπος για να υλοποιήσει ο Τραμπ τον αμφιλεγόμενο -και μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτο- ισχυρισμό του ότι εκείνος διοικεί τη Βενεζουέλα.

Ιστορικά, η προσέγγιση των ΗΠΑ ήταν να υποστηρίζουν μυστικά -και στη συνέχεια να αναγνωρίζουν ως νόμιμες- δεξιές οργανώσεις, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, επενδύοντας την ανάμειξή τους με όρους όπως «απελευθέρωση από τον κομμουνισμό».

Το πρώτο παράδειγμα ήταν ο πρόεδρος της Γουατεμάλας, Άρμπενζ, ο οποίος χαρακτηρίστηκε κομμουνιστής και τελικά ανατράπηκε το 1954 από δεξιούς αντάρτες με την υποστήριξη της CIA.

Ήταν το πρώτο από μια σειρά παρόμοιων περιστατικών που οδήγησαν στη μακροχρόνια καχυποψία για την αμερικανική παρέμβαση.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, η Ντέλσι Ροντρίγκεζ, κάθε άλλο παρά ιδεολογική σύμμαχος, ήταν αναπληρώτρια του σοσιαλιστή προέδρου που μόλις απομακρύνθηκε από την Ουάσιγκτον.

Η ίδια έχει απορρίψει δημόσια κάθε απόπειρα αυτού που αποκάλεσε «αμερικανικό ιμπεριαλισμό».

Όμως, η προτιμώμενη μέθοδος απόπειρας ελέγχου εδώ δεν είναι η πολιτική προστασία, αλλά η απειλή να ακολουθήσει την τύχη του προκατόχου της.

Η τεράστια ναυτική παρουσία των ΗΠΑ παραμένει στην Καραϊβική – και ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει ότι μια «δεύτερη και πολύ μεγαλύτερη επίθεση» παραμένει στο τραπέζι.

Υπό αυτή την έννοια, αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι μια επιστροφή στα πραξικοπήματα του Ψυχρού Πολέμου, αλλά στη «Διπλωματία των Κανονιοφόρων» του προ-προηγούμενου αιώνα.

Αποτελεί δείγμα ενός ταχέως μεταβαλλόμενου κόσμου το γεγονός ότι η Realpolitik του 19ου αιώνα υποστηρίζεται πλέον σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.