Ο βολικός «μπαμπούλας»

Σύμφωνα με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ(12/8/26) η Ν.Δ. προτιμά τον Τσίπρα ως αντίπαλο στις εκλογές. Συγκεκριμένα γράφει: «Τον Αλέξη Τσίπρα επιλέγει ως βασικό αντίπαλο εν όψει των επερχόμενων εκλογών το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς εκτιμά ότι η «ΕΛΑΣ» κλειδώνει την δεύτερη θέση έναντι του ΠΑΣΟΚ.

Η αντιπαράθεση με τον πρώην πρωθυπουργό θεωρείται παράλληλα ότι ευνοεί την Ν.Δ., διότι της επιτρέπει να επανασυσπειρώσει τους ψηφοφόρους της, αλλά και να αντλήσει κεντρώους ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με την ανάλυση που κάνει το Μέγαρο Μαξίμου, για την Ν.Δ. είναι ευκολότερο να έχει εισροές από τον χώρο του Κέντρου απ’ ό,τι από τα κόμματα στα δεξιά της».

Με δεδομένο το μηδενικό πολιτικό sex appeal του προέδρου του ΠΑΣΟΚ θα υπέθετε κάποιος ότι αυτός θα ήταν ο προτιμητέος αντίπαλος του πρωθυπουργού. Αν μάλιστα προσέθετε και την εσωτερική αντιπαράθεση(Δούκας, κ.λπ.) που υποβόσκει στο κίνημα η εκτίμησή του αυτή θα ενισχυόταν. Αυτό θα συνέβαινε σε περίπτωση που η σύγκρουση ήταν μετωπική με διακύβευμα την αυτοδυναμία. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Πιθανότητα αυτοδυναμίας δεν υφίσταται ενώ δεν τίθεται θέμα για την πρώτη θέση η οποία, με βεβαιότητα, θα κατακτηθεί από την ΝΔ.

Με αφετηρία την, θεωρούμενη βέβαιη, κατάκτηση της πρώτης θέσης από την ΝΔ -αλλά δίχως αυτοδυναμία- γίνεται η επιλογή του επιθυμητού πολιτικού αντιπάλου. Κατ’ αρχήν είναι σωστή η εκτίμηση ότι η επανεμφάνιση του Τσίπρα βοηθά την ΝΔ να επανασυσπειρώσει ένα μικρό μέρος των ψηφοφόρων της. Η αποτύπωση στο πολιτικό υποσυνείδητο αυτών των ψηφοφόρων του προέδρου της ΕΛΑΣ δυνητικά ως ένα είδος πολιτικού «μπαμπούλα» συμβάλλει στην συσπείρωση. Η άντληση κεντρώων ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ, από το άλλο μέρος, μόνο στο πλαίσιο του πελατειακού συστήματος λειτουργεί. Μέχρι τώρα έχει σημαντικά αποτελέσματα, όμως κυρίως στο επίπεδο των στελεχών, σύμφωνα πάντα και με το γνωστό «εν τη παλάμη και ούτω βοή(θη)σωμεν». Στο επίπεδο των ψηφοφόρων τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά και σε κάθε περίπτωση έχουν εξαντληθεί. Ως εκ τούτου στο Μέγαρο Μαξίμου αποχαιρέτισαν την αυτοδυναμία.

Βεβαίως, από το άλλο μέρος, γνωρίζουν ότι την επομένη των εκλογών κυβέρνηση δίχως την ΝΔ δεν μπορεί να προκύψει. Το ζητούμενο επομένως είναι οι συσχετισμοί αλλά και οι συνεργασίες-συμμαχίες που θα της επιτρέψουν να διαπραγματευθεί από κυρίαρχη θέση μια «Λεόντειο» συμφωνία με ένα ή περισσότερα κόμματα. Μια διαπραγμάτευση στην οποία θα είναι σε θέση να επιβάλλει τις επιθυμίες και τις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη με πρώτη και κύρια την διατήρηση της πρωθυπουργίας από τον ίδιο. Αυτές είναι οι αναλύσεις και οι λόγοι που την οδηγούν να ευνοεί την κατάληψη της 2ης θέσης από την ΕΛΑΣ και τον Τσίπρα έναντι του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρουλάκη. Εκτιμούν, δικαίως, ότι η αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ με τον περιορισμό του στην τρίτη θέση και η ως εκ τούτου αποδυνάμωση του Ανδρουλάκη θα το καταστήσουν εύκολη λεία στα σχέδια της ΝΔ.

Να θυμίσουμε εδώ τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου του ’23: ΝΔ 40,79% και 146 έδρες, ΣΥΡΙΖΑ 20,07% και 71 έδρες, ΠΑΣΟΚ 11,46% και 41 έδρες. Σε ένα κλίμα πολωτικό, όπου το πολιτικό τοπίο δεν είχε ξεκαθαρίσει, επηρεασμένο επιπλέον από την πανδημία και τις επιδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης τα τρία πρώτα κόμματα είχαν συγκεντρώσει αθροιστικά το 72,32% των ψήφων. Στις σημερινές συνθήκες τα συγκεκριμένα ποσοστά μόνο στους «ευσεβείς πόθους» υφίστανται για την πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Κάποια προσέγγιση ενδεχομένως να υπάρξει στις επαναληπτικές εκλογές οι οποίες προφανώς δεν θα έχουν καμία σχέση με τις επαναληπτικές του Ιουνίου του ’23 οι οποίες διεξήχθησαν με την πολιτική αντιπαράθεση να έχει κριθεί. Σήμερα, με την συνεκτίμηση των πολιτικών και κοινωνικών δεδομένων, ένα εκλογικό αποτέλεσμα με την ΝΔ πρώτη με 33-35%, την ΕΛΑΣ δεύτερη με 17-19% και το ΠΑΣΟΚ τρίτο με 14-16% είναι ιδιαίτερα πιθανό να κυριαρχεί στους σχεδιασμούς και στις επιθυμίες των συμβούλων του πρωθυπουργού.

Η εκλογική οροφή του 35%, ούτως ή άλλως μάλλον απλησίαστη, καθιστά ανέφικτη την αποτελεσματική, ως προς την δημιουργία πλειοψηφίας, συνεργασία με πολιτικά «παρτάλια». Αν, σύμφωνα με τις εκλογές του ’23, το 40,79% εξασφάλιζε 146 έδρες το 35% οδηγεί σε έναν αριθμό κάτω των 130. Ακόμα και αν αλλάξει, παρά την ρητή δέσμευση του πρωθυπουργού, ο εκλογικός νόμος -ώστε το μπόνους των 50 εδρών να δίνεται ολόκληρο και όχι κλιμακωτά-, ακόμα και αν γίνει πραγματικότητα ο όνειρο του Μαξίμου για ένα ποσοστό που θα αγγίζει το 35%, θα υπολείπονται τουλάχιστον 10 έδρες ως τις 151. Με δεδομένο ότι η ΕΛΑΣ θα είναι ένα προσωποπαγές και συμπαγές κόμμα με ιδιαίτερες φιλοδοξίες για το μέλλον εκ των πραγμάτων φαίνεται η λύση να βρίσκεται στο ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα ένα αποδυναμωμένο ΠΑΣΟΚ εξυπηρετεί τα μακροπρόθεσμα σχέδια του Μητσοτάκη. Όσο πιο κακό είναι το αποτέλεσμα τόσο πιο πιθανό είναι το πάλαι ποτέ κραταιό κίνημα να οδηγηθεί σε ευρεία διάσπαση με ένα μεγάλο αριθμό βουλευτών να επιλέγει την συνεργασία-προσχώρηση στην ΝΔ. Άλλωστε η «επιτροπή υποδοχής» από εκείνους τους «συντρόφους» της «Αλλαγής» που έχουν προηγηθεί, είναι έτοιμη και ισχυρή.

Αν δεν είχε εμφανιστεί η ΕΛΑΣ το ΠΑΣΟΚ, αποτελώντας τον βασικό αποδέκτη της ψήφου των δυσαρεστημένων, θα ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένο και το ποσοστό του κατά πάσα πιθανότητα θα ξεπερνούσε το 20%. Σε αυτήν την περίπτωση η ηγεσία Ανδρουλάκη θα ενισχυόταν και αποτελώντας την κύρια εναλλακτική μελλοντική λύση εξουσίας θα παρέμενε συμπαγές. Ακόμα και αν συμμετείχε, κατ’ ανάγκη, σε έναν κυβερνητικό σχηματισμό οι όροι που θα επέβαλε θα ήταν οδυνηροί με κυριότερο την αλλαγή του προσώπου του πρωθυπουργού. Έτσι, ο βασικότερος λόγος για τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου πανηγυρίζει για την επανεμφάνιση Τσίπρα δεν είναι το γεγονός ότι αυτός λειτουργεί για μια μερίδα ψηφοφόρων αποτρεπτικά όπως ακριβώς ο «μπαμπούλας» στα παιδιά, ούτε γιατί, ενδεχομένως, ένας μικρός αριθμός ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ θα προτιμήσουν την ΝΔ και εξ αυτού του λόγου. Δεν εκτιμάται ότι οι δύο αυτοί παράγοντες είναι ικανοί να ενισχύσουν αποτελεσματικά το ποσοστό της ΝΔ. Ο βασικός λόγος των πανηγυρισμών δεν είναι η όποια ενίσχυση του ποσοστού της ΝΔ, είναι η αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ η οποία με τα προβλήματα που θα του δημιουργήσει μετεκλογικά πιστεύουν, όχι αβάσιμα, ότι θα το καταστήσει ευάλωτο στους σχεδιασμούς και τους στόχους του πρωθυπουργού και των συμβούλων του. Αυτός είναι ο βασικός λόγος της επιλογής του Τσίπρα ως του «βασικού αντιπάλου» από το Μέγαρο Μαξίμου. Βολεύει.