Ιράν: Απαρχή μίας επανάστασης; Εκατομμύρια διαδηλωτές στους δρόμους

Πηγές αναφέρουν ότι μεταξύ 1,5 και 1,85 εκατομμυρίων Ιρανών, το βράδυ Σαββάτου 10/01 προς Κυριακή 11/01, διαδήλωσαν στους δρόμους σε ολόκληρο το Ιράν, αντιμετωπίζοντας τις δυνάμεις ασφαλείας του θεοκρατικού καθεστώτος σε περισσότερες από 180 πόλεις και πάνω από 512 τοποθεσίες και στις 31 επαρχίες. Η κλίμακα και η ένταση των ταραχών περιγράφονται πλέον ευρέως ως η απαρχή μιας επανάστασης.

Μια συντονισμένη προσπάθεια, που συνδυάζει τον κυβερνοπόλεμο, την οικονομική πίεση και τα στρατηγικά πλήγματα, ενδέχεται να αποτελέσει τον καταλύτη που χρειάζεται ο ιρανικός λαός για να ανακτήσει τη χώρα του από τους Αγιατολάχ.

Καθώς οι δρόμοι της Τεχεράνης, του Ισφαχάν και της Ταμπρίζ φλέγονται από το σημαντικότερο κύμα αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων των τελευταίων δεκαετιών, τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας στρέφονται στο αναπόφευκτο ερώτημα της ξένης εμπλοκής.

Ενώ ο ιρανικός λαός αποτελεί την κινητήριο δύναμη αυτής της επανάστασης, η Δύση -με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ- διαθέτει τους τεχνικούς και στρατιωτικούς μοχλούς για να απομακρύνει τα εμπόδια από τον δρόμο του.

Το σενάριο που συζητείται στους κύκλους των υπηρεσιών πληροφοριών δεν περιλαμβάνει χερσαίες επιχειρήσεις, αλλά μια «χειρουργική» αποδόμηση των κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος.

Ο βασικός μηχανισμός αυτής της κοινής επιχείρησης θα ήταν πιθανότατα η διακοπή της σύνδεσης μεταξύ του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και των υποτελών σε αυτούς πολιτοφυλακών Μπασίτζ.

Το Ισραήλ έχει ήδη αποδείξει τη βαθιά διείσδυσή του στα ιρανικά δίκτυα ασφαλείας.

Σε ένα συντονισμένο σενάριο, οι κυβερνοϊκανότητες θα χρησιμοποιούνταν για να «τυφλώσουν» τα κανάλια επικοινωνίας του καθεστώτος, εμποδίζοντας τον συντονισμό της καταστολής.

Ταυτόχρονα, η χώρα θα κατακλυζόταν από δορυφορική πρόσβαση στο διαδίκτυο, διασφαλίζοντας ότι οι διαδηλωτές θα μπορούν να οργανώνονται και να μεταδίδουν τον αγώνα τους σε παγκόσμια κλίμακα.

Πέρα από το ψηφιακό πεδίο, η αμερικανική οικονομική πίεση θα μετατοπιζόταν από τις κυρώσεις στις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και στην άμεση χρηματοδότηση ταμείων απεργίας για τους εργάτες στο πετρέλαιο και τους εμπόρους των παζαριών.

Εάν το καθεστώς αδυνατεί να πληρώσει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς, η νομιμοφροσύνη των κατώτερων βαθμίδων των δυνάμεων ασφαλείας θα καταρρεύσει.

Αυτή η εξωτερική πίεση, σε συνδυασμό με ακριβή πλήγματα χαμηλού αποτυπώματος σε κέντρα διοίκησης των Φρουρών της Επανάστασης -τα οποία θα αποδίδονταν σε εσωτερικούς αποστάτες- θα δημιουργούσε ένα κενό εξουσίας.

Ο στόχος δεν είναι μια εισβολή, αλλά η δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου για τα εκατομμύρια των Ιρανών που βρίσκονται ήδη στους δρόμους, ώστε να καταλάβουν τα κέντρα λήψης αποφάσεων χωρίς να βρεθούν αντιμέτωποι με μια συντονισμένη σφαγή.